سایت ساز رایگان افزایش رتبه الکسای قانونی
بستن تبلیغات [X]
اطلاعات عمومی - صفحه 2

بعد از یک روز سخت چطور حال‌مان را بهتر کنیم؟

شنبه 14 دی 1398
13:04

گاهی اوقات چیزهای کوچکی مانند بحث با هم‌اتاقی‌تان، گیرکردن در ترافیک یا فقط بیدارشدن از دنده‌ی چپ می‌تواند روزتان را خراب کند.

حتما تابه‌حال برای شما هم پیش آمده است که یک نفر از شما انتقاد کند و اعصاب‌تان را بهم بریزد؛ مثلا در مورد دست‌پخت، لباس، مدل مو، دکور خانه‌تان و … چیزهایی به شما بگوید که حس بدی پیدا کنید. احتمالا در چنین شرایطی ساعت‌ها حرص خورده‌اید تا وقتی که متوجه شدید بقیه، برعکس او نظر مثبتی در مورد شما دارند و در نتیجه آرام‌تر شدید. اما همیشه نمی‌توانید منتظر بمانید که دیگران حال‌تان را خوب کنند. باید خودتان نیز قدمی برای بهترشدن حال‌تان بردارید. چیزی که باید به‌خاطر داشته باشید آن است که اجازه ندهید یک انتقاد یا نظر منفی، روز فوق‌العاده‌تان را خراب کند.

خبر خوب این است که شما می‌توانید یک روز بد را به همان سرعتی که شروع شده است، به یک روز خوب تبدیل کنید.

اولین کاری که باید انجام دهید، آن است که حال‌و‌هوایتان را عوض کنید. هنگامی که از درون احساس خوبی داشته باشید، تغییردادن دیدتان نسبت به روز و خداحافظی با احساسات منفی و ناخوشایند برای‌تان بسیار آسان‌تر خواهد شد.

اگر یک اتفاق بد باعث ناراحتی شما شده است، یکی از این ۱۰ مورد را امتحان کنید تا در ۱۰ دقیقه یا کمتر، احساس بهتری داشته باشید:

۱. به آهنگ مورد علاقه‌تان گوش دهید و همراه آن بخوانید

گوش دادن به آهنگ

فکر می‌کنید تأثیر موسیقی روی عملکرد افراد به چه صورت است؟ مطالعات نشان داده‌اند که گوش دادن به آهنگ مورد علاقه‌تان می‌تواند حس‌و‌حال شما را عوض کند و حتی در کاهش افسردگی مؤثر باشد. در گوشی یا آی‌پادتان فهرستی از آهنگ‌هایی که حال‌تان را بهتر می‌کنند، درست کنید. سعی کنید آهنگ‌های مثبت و روحیه‌بخشی را انتخاب کنید که می‌توانید همراه آنها بخوانید.

۲. دوش بگیرید

مشخص نیست که دوش‌گرفتن چگونه می‌تواند به بهبود حال روحی کمک کند اما به‌نظر می‌رسد که به‌طور استعاری (مجازی) به پاک کردن افکار و احساسات منفی کمک می‌کند. یک دوش کوتاه بگیرید. دوشی که در آن به‌طور متناوب از آب گرم و سرد استفاده کنید، می‌تواند به افزایش گردش خون و خلاصی از شر انرژی منفی کمک کند.

با دوش آب گرم شروع کنید و سپس به‌آرامی دمای آب را تا جایی سرد کنید که بتوانید آن را ۲۰ ثانیه تحمل کنید. سپس درجه‌ی آب را دوباره بالا ببرید. در ابتدا این چرخه را به‌مدت ۳ تا ۵ دقیقه به‌طور متناوب انجام دهید تا به‌تدریج بتوانید مدت زمان بیشتری تحمل کنید.

۳. ویدئوی خنده‌دار تماشا کنید

در مطالعه‌ای که دانشگاه اُنتاریوی غربی انجام داد، شرکت‌کنندگانی که قطعه‌ی موسیقی شاد گوش کردند و کیلیپ ویدئویی خنده‌دار دیدند، نسبت‌به گروهی که به موسیقی و کلیپ‌های ویدئویی غمگین گوش کرده بودند، کارآمدتر بودند و توانایی بیشتری در حل مسائل داشتند.

از نظر تئوری، تماشای کلیپ‌های ویدئویی خنده‌دار می‌تواند در افزایش بهره وری مؤثر باشد.

۴. حیوانی را نوازش کنید

نوازش یک حیوان اهلی می‌تواند حال‌وهوای شما را به‌طرز چشمگیری بهتر کند. این کار چنان اثرات مثبتی دارد که درمان‌گران رفتاری برای کمک به بهبودی افراد از حیوانات استفاده می‌کنند؛ به‌عنوان مثال روان‌درمانی به کمک اسب. با آنکه ثابت شده است داشتن حیوان خانگی باعث بهبود عزت نفس و تندرستی می‌شود اما برای بهره‌مندی از مزایای آن لازم نیست که حتما خودتان یک حیوان خانگی داشته باشید.

اگر در مزرعه و روستا زندگی نمی‌کنید و حیوان خانگی هم ندارید، نگران نشوید. احتمالا در همسایگی یا ساختمان شما کسی هست که یک حیوان خانگی داشته باشد. همچنین پناهگاه‌های حیوانات نیز همیشه به‌دنبال افراد داوطلب برای رسیدگی به این موجودات بی‌پناه هستند. یادتان باشد حیوانات به ما نیاز دارند، همان‌قدر که ما به آنها نیاز داریم.

۵. یک نفر را بغل کنید

ما اغلب فراموش می‌کنیم که تماس انسانی، یکی از روش‌های درمان است. برخی پزشکان در بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌ها از لمس‌درمانی به‌عنوان شکلی از انرژی‌‌درمانی برای کمک به بهبودی بیماران پس از جراحی استفاده می‌کنند.

دفعه‌ی بعد که کمی احساس ناراحتی کردید، نزد همسر، یک دوست نزدیک یا یکی از اعضای خانواده‌تان بروید و او را در آغوش بگیرید.

۶. از تنفس عمیق کمک بگیرید

تنفس عمیق

تمرین‌های تنفس عمیق دارای نوعی خاصیت درمانی و کاهنده‌ی استرس است که می‌تواند به شما کمک کند هورمون‌های استرس ناشی از یک روز بد را سرکوب کنید.

چند لحظه چشم‌هایتان را ببندید و به‌مدت ۲ ثانیه یک دم عمیق انجام دهید (هوا را از بینی به داخل بکشید). سپس ۲ ثانیه مکث کنید و سپس در ۲ ثانیه‌ی بعد هوا را بیرون بدهید. این کار به تحریک سیستم عصبی سمپاتیک شما کمک خواهد کرد و بنابراین باعث می‌شود که نسبت به استرس، واکنش آرام‌تری از خودتان نشان دهید.

۷. در مورد چیزی که شما را آزار می‌دهد و چیزهایی را که به‌خاطرشان سپاسگزار هستید بنویسید

نوشتن وقایع روزانه یکی از راه‌های عالی برای رهایی از استرس و اضطراب است، چون به شما کمک می‌کند احساسات سرکوب‌شده‌تان را به روش درستی ابراز کنید. حتی اگر قرار نباشد کسی آن را بخواند، نوشتن آنها مقابله با استرس را کمی آسان‌تر خواهد کرد.

در یک دفترچه‌ی یادداشت بنویسید که دقیقا چه چیزی شما را ناراحت می‌کند و چه احساسی در مورد آن دارید. سپس چند مورد از چیزهایی را نام ببرید که به‌خاطرشان سپاسگزار هستید. این کار، شما را در یک چهارچوب ذهنی مثبت قرار می‌دهد که به بیرون‌آمدن از حال‌و‌هوای گرفته و منفی‌تان کمک خواهد کرد.

۸. چند تمرین سبک ورزشی انجام دهید

حتی اگر از ورزش خوش‌تان نمی‌آید، باید بدانید که بلندشدن و حرکت‌دادن بدن‌تان به تحریک جریان خون و ترشح اندورفین‌ها – هورمون احساس خوب – کمک خواهد کرد. خوشبختانه برای بهره‌مندی از فواید ورزش مجبور نیستید که یک دوی طولانی انجام دهید؛ حتی انجام یک روال ورزشی ۵ دقیقه‌ای در کنار میز کارتان به بهبودی حال روحی‌تان کمک خواهد کرد.

تمرینات ساده‌ای مانند اسکات، شنای سوئدی و حرکات کششی آسان را انجام دهید. این کار نه‌تنها میزان تحرک شما را افزایش می‌دهد بلکه باعث افزایش تولید انواع هورمون های شادی می‌شود، جریان خون را بیشتر می‌کند و حس‌و‌حال‌تان را بهتر خواهد کرد.

۹. از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیرید

شبکه‌های اجتماعی، گام‌های مثبتی در جهت نزدیکی مردم به‌هم برداشته‌اند اما یک جنبه‌ی منفی نیز دارند.

مطالعات بسیاری نشان داده‌اند که کنترل و حضور مداوم در رسانه‌های اجتماعی درواقع می‌تواند باعث افسردگی شود، چون ما اغلب خودمان را با دوستان و آشنایان‌مان مقایسه می‌کنیم و این مسئله، نوعی احساس بی‌کفایتی و تردید در ما ایجاد می‌کند.

تا حد ممکن از فیس‌بوک یا توئیتر فاصله بگیرید. در سر کار فقط مواقعی که مجبور هستید، آنها را ببینید. به‌یاد داشته باشید که اکثر افراد همیشه شادترین و بهترین لحظات‌شان را در شبکه‌های اجتماعی به‌اشتراک می‌گذارند، بنابراین باطن زندگی‌تان را با ظاهر زندگی دیگران مقایسه نکنید.

۱۰. پابرهنه روی چمن راه بروید

تماس با زمین

ماندن در فضای بسته در تمام روز، آن هم بدون قرارگیری مستقیم در معرض نور خورشید و بدون اتصال به انرژی طبیعت می‌تواند یک روز بد را بدتر و وحشتناک‌تر کند.

گراندینگ یا اتصال به زمین، عبارت است از تماس بدن با زمین که معمولا با پای برهنه انجام می‌شود. این کار به تحریک انرژی، بهبود عملکرد سیستم ایمنی و افزایش شادی کمک می‌کند. با توجه به این نظریه، میدان مغناطیسی زمین می‌تواند هورمون‌های استرس را کاهش دهد. در وقت استراحت ناهارتان، فضای پوشیده از چمن پیدا کنید که بتوانید در آن بنشینید، برای چند دقیقه خودتان را آرام کنید و اجازه دهید پاهایتان در چمن استراحت کنند. می‌توانید روی چمن ناهارتان را میل کنید یا فقط بنشینید و چند دقیقه کتاب بخوانید و به کاهش ضربان قلب و کنترل استرس خود کمک کنید.

اینها فقط چند مورد از ایده‌هایی هستند که می‌توانند یک روز بد را به یک روز خوب تبدیل کنند. برای ما بنویسید که انجام چه کارهایی به شما کمک می‌کنند از حس ناراحتی و افسردگی بیرون بیایید؟


[ بازدید : 11 ]

چطور در شلوغی‌های زندگی غرق نشویم؟

شنبه 14 دی 1398
12:36

داستان یک تصادف

فوریهٔ ۲۰۱۷ بود که زندگیم به‌معنای واقعی کلمه زیرورو شد. تصادف بدی با موتورسیکلت باعث آسیب دیدن مغزم شد. البته من ده سال قبل‌تر از این حادثه خودم را «گم» کرده بودم. زمانی که در یک حادثهٔ رانندگی دچار شکستگی کمر شدم. این تصادف تازه، طبق آنچه دکترهایم می‌گفتند، باعث ضربهٔ مغزی من شده بود. اختلالی که در آن کارکرد معمول مغز به هم می‌ریزد و علت آن معمولا وارد شدن ضربه‌ای شدید و ناگهانی به سر است. مسئله تا حدی جدی بود که حتی امکان داشت قدرت راه رفتن را برای همیشه از دست بدهم.

خوشبختانه این حادثه من را زمین‌گیر نکرد. دوران توان‌بخشی را با موفقیت گذراندم و به زندگی روزمره برگشتم. از این نظر خوب از پس حادثه برآمدم. اما نکته‌ای که از توجه به آن غافل شدم، اضطراب پس از آسیبی بود که معمولا به‌دنبال چنین حوادثی مشکلات روحی و روانی ایجاد می‌کند.

زمانی که دچار آسیب مغزی شدم، تازه متوجه شدم که سال‌ها احساسات و هیجانات نهفته‌ام را سرکوب می‌کردم. سعی می‌کردم بیشتر از این دربارهٔ مسائل و اختلالات مرتبط با ضربهٔ مغزی تحقیق نکنم. اما این کار من را بهتر که نکرد هیچ، بلکه روزبه‌روز اضطرابم را بیشتر کرد و علائم و نشانه‌های بیشتری از بیماری در من ظاهر شد.

مسئله‌ای که دربارهٔ آسیب‌ها و ضربه‌های این‌چنینی وجود دارد این است که به لایه‌های عمیق‌تری از ذهن انسان راه پیدا می‌کنند (ضمیر ناخودآگاه). اگر ازشان غافل شوید و به حال خود رها بشوند، با تجربهٔ حادثه‌ای که درد ناشی از آن‌ها را به خاطر بیاورد، ناگهان زخم کهنه‌شان سر باز می‌کند و مثل سیلی که به صورت بزنند، انسان را غافلگیر می‌کنند.

سال‌های سال تلاش کردم از هیجانات، افکار و نشانه‌های ناشی از تصادف اولم فاصله بگیرم و فراموش‌شان کنم. می‌خواستم به هر قیمتی شده از آسیب روحی آن فاصله بگیرم. این شد که خودم را وقف کار و زندگی کردم.

متوجه این مسئله نبودم که نادیده گرفتن خاطرات ناخوشایند گذشته باعث وخیم‌تر شدن اوضاع می‌شود. روان‌شناس‌ها می‌گویند وقتی آسیب و حادثه‌ای جدی را تجربه می‌کنیم، با تمام انرژی‌مان تلاش می‌کنیم خاطرات حادثه را به لایه‌های ناخودآگاه ذهن منتقل کنیم. از هر چه ما را به یاد آن بیندازد دوری می‌کنیم و سعی می‌کنیم به زندگی روزمره توجه کنیم.

من از حادثه جان سالم به در بردم و فکر می‌کردم همین برایم کافی است، اما اشتباه می‌کردم. در فراموش کردن خاطرات ناخوشایند برای خودم استادی شده بودم. اما ضربه‌ای که به مغزم وارد شد، خواب فراموشی‌ام را پاره کرد. زمان آن رسیده بود که با گذشته‌ام رودررو شوم.


حق انتخابی نداشتم. باید خودم را گم می‌کردم تا بتوانم دوباره خودم را پیدا کنم. می‌پرسید چطور این کار را کردم؟ با تغییر رویه‌ای که پیش گرفته بودم.


آسیب روحی ناشی از حادثه در ضمیر ناخودآگاه جای می‌گیرد، بنابراین مسئله‌ای درونی است و به بدن ارتباط دارد. برای اینکه سرکوب خاطرات بدم را متوقف کنم، بیشتر به نیازهای روزانهٔ ذهن، بدن و روحم توجه کردم و بیشتر برای این مسائل وقت گذاشتم.

به‌مرور یاد گرفتم هیجان‌ها و احساساتم را تحت‌کنترل بگیرم و بر آن‌ها تسلط داشته باشم (البته هنوز هم در حال یادگیری هستم) و مهم‌تر از آن، به نیازهایم توجه می‌کنم و از خط قرمزهایی که برای خودم در نظر گرفتم، محافظت می‌کنم.

مراقبت از خودم دیگر برایم حکم کاری تجملی را ندارد. تبدیل به مهم‌ترین اولویتم شده است. روند درمانم هنوز متوقف نشده است. طی دو سال گذشته، سعی کردم با تمام وجود به خودم عشق بورزم.

خودم را گم کردم و این مسئله باعث شد تا بتوانم دوباره به خودم توجه کنم و به خودم بیایم. به عقیدهٔ من همهٔ ما این توانایی را داریم که از دل شلوغی‌ها و همهمهٔ زندگی پیام و معنایی بیرون بکشیم. همه چیز با پذیرفتن ضعف‌های‌مان شروع می‌شود. اینکه دیگر احساسات و هیجان‌های نهفته را سرکوب نکنیم و با شجاعت، توانایی‌های‌مان را نشان بدهیم. حتی اگر نتیجهٔ نهایی تنها به تلاش‌های ما بستگی نداشته باشد.

۴ مرحله برای پیدا کردن خود واقعی تان در زندگی

ماهیت زندگی شلوغی و آشفتگی است. باید وارد میدان شد و گاه‌به‌گاه، طعم نه‌چندان خوشایند ضربه‌های آن را چشید. در غیر این صورت کاری که می‌کنید اسمش زندگی نیست.

اگر واقعا می‌خواهید بدانید که چه کسی هستید، نباید با گم شدن مشکلی داشته باشید. این قدم اولیه برای پیدا کردن خود واقعی‌مان است. نکات زیر در مسیر پیدا کردن خود و دوری از سردرگمی در شلوغی‌های زندگی کمک‌حال‌تان خواهند بود:

۱. برای مدتی کوتاه از دنیای مجازی فاصله بگیرید

فاصله گرفتن از دنیای مجازی برای اینکه در شلوغی های زندگی غرق نشویم

شاید مهم‌ترین مشخصهٔ دنیای امروز ما حضور گستردهٔ تکنولوژی در آن باشد. در چنین دنیایی به‌سادگی ممکن است از خود واقعی‌مان فاصله بگیریم.

تکنولوژی این امکان را برای‌مان فراهم کرده است که در کسری از ثانیه، با هر کس، در هر کجای این کرهٔ خاکی ارتباط برقرار کنیم. با استفاده از ابزارهایی که تکنولوژی در اختیارمان گذاشته است، به منابع اطلاعاتی بی‌انتهایی دسترسی پیدا کرده‌ایم و در هر زمینه‌ای که بخواهیم، امکان کسب دانش بیشتر وجود دارد. اما نکتهٔ منفی‌ای که در خصوص آن وجود دارد، این است که باعث شده ما کمی از خودمان، یکدیگر و به‌طور کلی زندگی واقعی ، فاصله بگیریم.

کامپیوتر و تکنولوژی ارتباطات،‌ واقعیتِ مجازی را برای‌مان به ارمغان آورده‌اند. مجازی از واقعیت، یا به‌عبارت بهتر، چیزی که بسیار شبیه به واقعیت است، اما خود آن نیست. تکنولوژی تبدیل به پدیده‌ای شده است که امکان فرار از واقعیت های زندگی را برای‌مان فراهم می‌کند.

تا به حال به این فکر کرده‌اید که به‌مدت یک روز، یک هفته یا حتی یک ماه از دنیای مجازی فاصله بگیرید؟ شکی نیست که حتی فکر کردن به آن هم مضطرب‌تان می‌کند، این طور نیست؟


البته دنیای مجازی و تکنولوژی مزایای بسیاری دارند و دوری از آن‌ها، دالّ بر بد بودن‌شان نیست، بلکه هدف مهم‌تری برای این کار وجود دارد. هدف این است که به خودمان برگردیم و تمرکز و توجه‌مان را معطوف به آن چیزی کنیم که فقط و فقط برای خودمان اهمیت دارد.

هدف این نیست که به‌کل استفاده از محصولات مرتبط با تکنولوژی را متوقف کنید. کافی است تلاش کنید روزانه، حتی برای یک ساعت هم که شده، از این دستگاه‌ها فاصله بگیرید. سعی کنید با محیط اطراف و کسانی که کنارشان هستید ارتباط برقرار کنید و برای این کار، هر چه حواس‌تان را پرت می‌کند کنار بگذارید.

برای توجه به دنیای درونی و شناخت بهتر و تقویت ذهن و روح، به آرامش نیاز داریم. فاصله گرفتن از تکنولوژی برای مدتی محدود می‌تواند به فراهم شدن این آرامش کمک کند.

۲. کمی ریسک‌پذیر باشید

اهمیت ریسک‌پذیری برای اینکه در شلوغی های زندگی غرق نشویم

برای چند لحظه بی‌تعارف و صادقانه به زندگی‌تان فکر کنید… به نظرتان محافظه‌کارانه زندگی می‌کنید؟ اگر بیش از حد خودمان را درگیر مرز و محدوده‌های منطقه امن ذهنی‌مان کنیم، به‌مرور زندگی کسل‌کننده خواهد شد و احساس بکر بودن و هیجان‌انگیز بودن آن از بین می‌رود.

عمده‌ترین دلیل ناراضی بودن اشخاص از زندگی‌شان این است که میانه‌روی را به ریسک پذیری ترجیح می‌دهند. بیشتر ما مسیری را انتخاب می‌کنیم که ایمن‌تر و نزدیک‌تر به دنیای واقعی است (به‌جای اینکه دنباله‌روی ایده‌ها و تمایلات این‌چنینی باشیم) و اگر دنیای‌مان را به قایقی تشبیه کنیم، کمتر میلی به تکان دادن آن نشان می‌دهیم. این رویکرد قابل‌درک است. شنا کردن خلاف جهت آب و داشتن تمایلات و خواسته‌های متفاوت از عامهٔ مردم پرمخاطره است.

ترجیح می‌دهیم همه‌چیز همین طور که هست باقی بماند تا آنکه میل به تغییر شرایط نشان بدهیم. این ماهیت انسان است. تکنولوژی‌های مرتبط با تصویربرداری از مغز این ادعا را تا حدود زیادی اثبات می‌کنند که انسان ذاتا میلی به ریسک‌پذیری نشان نمی‌دهد.

متأسفانه میانه‌روی و محافظه‌کاری ما را به جایی نمی‌رساند. تجربه نشان می‌دهد این رویکرد در کوتاه‌ترین زمان ممکن احساس سردرگمی به وجود می‌آورد.

زندگی اگر همیشه قابل‌پیش‌بینی می‌بود، ما هیچ‌وقت تغییر نمی‌کردیم. در نتیجه پیشرفت هم غیرممکن می‌شد.

تنها اصل پایدار این دنیا تغییر است. تغییر را در زندگی می‌توان به قطاری تشبیه کرد که همیشه در حال حرکت است. اگر نخواهید سوار آن شوید، از غافله جا می‌مانید. به همین سادگی. تنها راه ممکن برای خودشناسی این است که در شرایطی قرار بگیریم که با آن احساس راحتی نمی‌کنیم. این طور به نقاط ضعف و قوت‌مان پی می‌بریم و می‌توانیم بهترین توانایی‌های‌مان را پیدا کنیم.

۳. به قضاوت‌ها و اظهارنظرهای دیگران توجه نکنید، رؤیاهای بزرگ داشته باشید

داشتن رؤیاهای بزرگ برای اینکه در شلوغی های زندگی غرق نشویم

در زندگی همیشه کسانی هستند که برای‌تان ساز مخالف بزنند و به مسیری که انتخاب کرده‌اید خرده بگیرند. فرقی نمی‌کند چه کاری انجام بدهید یا چه بگویید، گریزی از قضاوت‌ها و اظهارنظرهای دیگران نیست. این به خودتان برمی‌گردد که از این مسائل تأثیر بگیرید یا نه.

بیشتر مردم زمانی به دردسر می‌افتند که اجازه می‌دهند دیگران مسیر زندگی‌شان را تعیین کنند.

نباید تحت‌تأثیر صبحت‌های دیگران فکر کنید آرزوهای‌تان عجیب‌وغریب و غیرقابل‌دسترس هستند. به خودتان ایمان داشته باشید. استیو جابز می‌گفت:

«نگذارید صدای درون‌تان در قیل‌وقال اظهارنظرهای اطرافیان ناپدید شود. با شجاعت دنباله‌روی مسیری باشید که صدای درون و ادراک خودتان از این دنیا به شما دیکته می‌کنند. هیچ صدایی بهتر از این دو از آنچه آرزو دارید روزی به آن دست پیدا کنید شناخت ندارد. این‌ها مهم‌ترین راهنماهای ما در زندگی هستند.».

سرکوب آرزوها یا خواسته‌ها، اولین قدم در مسیری است که ما را به رضایت دادن به کمتر از آنچه خواسته بودیم می‌رساند.

از ریسک‌پذیری نترسید و رؤیاهای بزرگ داشته باشید. تنها کسی که شما را از پیشرفت بازمی‌دارد، خودتان هستید. پس از سر راه خود ایده‌آل‌تان کنار بروید و بگذارید بال‌وپر بگیرد.

حتی موفق‌ترین انسان‌هایی که پا به این کرهٔ خاکی گذاشتند هم هنگام برداشتن قدم‌های اول، به خاطر اهداف رؤیایی و بزرگ‌شان از تمسخر دیگران در امان نبودند. آیا این مسئله آن‌ها را دلسرد کرد؟ نه. شما را هم نباید دلسرد کند.

۴. حرف‌های درونی‌تان را به چالش بکشید

به چالش کشیدن حرف‌های درونی برای اینکه در شلوغی های زندگی غرق نشویم

برای ایجاد تغییرات مهم در زندگی، باید از این عادت که همیشه خودمان باشیم کمی فاصله بگیریم. باید حرف‌های درونی‌مان را به چالش بکشیم. کسی که دائما با خودش می‌گوید «من خودم را گم کرده‌ام» یا «من اصلاح‌نشدنی هستم»، بر همین اساس زندگی خواهد کرد و به آنچه دوست دارد نمی‌رسد.

این حرف‌های درونی ریشه در حالت پیشفرض مغز دارند. این حالت پیشفرض، مهم‌ترین عامل تأثیرگذار بر حرف‌های درونی و چندوچون آن‌ها است. نگرانی راجع به اتفاقات آینده یا آنچه دیگران فکر می‌کنند هم مرتبط با همین حالت پیشفرض است.

وقتی در زندگی احساس سردرگمی می‌کنیم، به‌سادگی می‌توان گرفتار ذهنیتی شد که در آن پذیرفتن چیزهایی که ازشان راضی نیستیم و خوشحال‌مان نمی‌کنند، مجاز است. این احساس «سردرگمی» اگر طولانی شود، ممکن است آن را به عنوان واقعیت اجتناب‌ناپذیر زندگی‌مان قبول کنیم.

حرف‌های درون‌تان چگونه هستند؟ اگر مدام از درون‌تان حرف‌های منفی سر بر می‌آورد، امیدتان را از دست ندهید. راهکارهایی برای تغییر شرایط و کنار گذاشتن باورهای تخریب‌کننده وجود دارد. باورهایی که امکان حرکت رو به جلو و میل به تغییر را از ما می‌گیرند.


[ بازدید : 8 ]

چطور خودمان را ببخشیم و انسان‌های شادتری باشیم؟

شنبه 14 دی 1398
12:33

اوضاع همیشه بر وفق مراد پیش نمی‌رود. کارها و اعمال ما همیشه بازتابی از خود واقعی ما نیستند، این مسئله در مورد دیگران هم صدق می‌کند. با‌این‌حال، بخشیدن دیگران معمولا آسان‌تر از بخشیدن خودمان است. گویا ما آنقدر که به خودمان سخت می‌گیریم، در مورد دیگران سخت‌گیری نمی‌کنیم! اما فراموش نکنید آن‌طور که «روپی کاپور» شاعر کانادایی هندی‌تبار می‌گوید: «برای درمان زخم، باید به آن رسیدگی و نوازشش کنید!»

چرا خودبخشودگی اهمیت دارد؟

بر مبنای نظر کارشناسان، بخشیدن اضطراب را کاهش می‌دهد که نتیجهٔ آن تقویت سیستم ایمنی بدن است. بخشیدن، بیماری‌ها و اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب را تسکین می‌دهد، با کاهش خشم و تقویت سلامتی قلب، به تقویت سلامت عمومی بدن منجر می‌شود.

این‌روزها که اضطراب و افسردگی این‌قدر گسترده و همه‌گیر است، با بخشیدن خودمان به بهبود و حفظ سلامتی خود کمک می‌کنیم. اگر راهی برای بخشیدن خودمان و دیگران پیدا نکنیم، گرفتار نگرانی و خودخوری می‌شویم.

گاهی ما درس‌های دردناکی از زندگی می‌گیریم. اما قرار نیست با استمرار این درد، پیوسته خودمان را عذاب دهیم. این درد لزوما بزرگ و پیچیده نیست. همین‌که از اشتباه‌مان نمی‌گذریم و رهایش نمی‌کنیم، مایهٔ درد و رنج است. اشتباهی که شاید ناخودآگاه هم نباشد؛ ممکن است بدانیم چرا چنین تصمیمی گرفتیم، و این گاهی وضعیت‌ را دردناک‌تر هم می‌کند.

باید بدانیم بیزاری از خودمان، هیچ سودی ندارد، درحالی‌که خودبخشودگی مزیت‌های بسیاری دارد. نخستین گام برای بخشیدن خودمان پرسیدن این سؤال است: چرا اشتباه کردم؟

اشتباه کردن و گرفتن تصمیم‌های غلط، هیچ ربطی به اینکه چه کسی هستیم و می‌توانیم به چه کسی تبدیل شویم، ندارد. اشتباهات ما نباید از ارزشی که برای خودمان قائلیم، بکاهند!

ما انسانیم. هر انسانی اشتباه می‌کند! ما به دلایل گوناگون برخی کارها را انجام می‌دهیم. نکتهٔ کلیدی یافتن دلیل انجام کارهاست. با شناسایی دلیل، می‌فهمیم چطور به این نقطه رسیدیم و می‌توانیم دربارهٔ ادامهٔ مسیر تصمیم بگیریم.

خودبخشودگی در آشفتگی و شرایط ناگوار

در آشفتگی ایجاد شده، ثبات و استقامتتان را نشان دهید.

گاهی با پذیرش آشفتگی‌ای که ایجاد کرده‌ایم، آسیب‌پذیری ما بیشتر برای عزیزان‌مان آشکار می‌شود. این کار ممکن است منجر به افشای حقایق مهم‌تری درباره ما شود و نتایج مهم‌تری برای ما داشته باشد؛ وقتی می‌پذیریم که کامل نیستیم، دیگران راحت‌تر با ما ارتباط برقرار می‌کنند و ما را قوی‌تر می‌بینند.

گاهی یک عذرخواهی ساده، تأییدی است بر پاسخگو بودن و اینکه با وجود تقلایمان قدرتمند و استوار هستیم. «معذرت می‌خوام، سعی می‌کنم جبران کنم» شروع خوبی است. این به معنی این نیست که همه چیز بی‌عیب‌‌ونقص خواهد بود اما نشانهٔ این است که می‌توانیم (و می‌خواهیم) برای ترمیم و بهبود وضعیت موجود تلاش کنیم.

استقامت در آشفتگی، یعنی ما در برابر دیگران و خودمان وانمود نمی‌کنیم که اوضاع روبه‌راه است؛ یعنی ما پای عمل‌ و باورمان می‌ایستیم، یعنی کم‌کم درمان می‌شویم و آرام می‌گیریم.

هدف پایانی، رها‌کردن گذشته است. رهاکردن یعنی خودمان را به‌خاطر آنچه نمی‌دانستیم و آنچه به‌گمان‌مان باید (یا نباید) انجام می‌دادیم، کمبودها و اشتباهات‌مان ببخشیم اما هم‌زمان دست از پاسخ‌گو بودن نکشیم.

در این مسیر، باید اشتباه را شناسایی کنیم، تصمیم بگیریم دیگر آن را تکرار نکنیم و مسئولیت آسیب‌ها و خسارت‌های ایجاد شده را به‌عهده بگیریم. باید دست از سرزنش کردن خودمان برداریم. این مهارتی دشوار است که در گذر زمان به دست می‌آید اما این دشواری به سلامتی‌مان و بازگشت به وضعیت عادی می‌ارزد.

گاهی خودبخشودگی به‌معنی یافتن خوشی به‌جای اندوه است. با رهاکردن یاد می‌گیریم که زندگی کنیم. گاهی افسوس و پشیمانی طبیعی‌ست اما قرار نیست باقی زندگی را در اندوه و پشیمانی سپری کنیم.

بعضی وقت‌ها شاید لازم باشد خودمان را نه به‌خاطر انجام کار اشتباه، بلکه به‌خاطر انجام کار درست ببخشیم؛ کار درستی که از پیش می‌دانستیم با هزینهٔ گزافی همراه است اما مایل به انجامش بودیم!

۴ تمرین برای خودبخشودگی و داشتن زندگی شاد

سؤال اساسی این است که چطور خودمان را ببخشیم؟ مهربان باشیم. مهربانی را امتحان کنیم!

۱. خودمهرورزی داشته باشیم

خودمهروزی یعنی با خودمان همدلی کنیم، هم‌دلانه با خودمان صحبت کنیم. خودمهرورزی پیش‌نیاز خودعشق‌ورزی است؛ عنصری که تقریبا برای هر چیزی در زندگی لازم است.

اگر بتوانیم خودمان را مانند بهترین دوست‌مان ببینیم، با عشق و مهربانی با خودمان صحبت کنیم و خودمان را در اولویت قرار بدهیم، یعنی باور داریم که ارزشمند هستیم.

– مگان هیل، روان‌درمانگر

در مقایسه با خودمان، ما معمولا با دیگران مهربانانه‌تر رفتار می‌کنیم. کافی‌ست با خودمان مهربان‌تر باشیم. اگر در خودگویی‌تان در حال سرزنش کردن خودتان هستید، از خود بپرسید «اگر این اتفاق در مورد شخص دیگری افتاده بود، چه فکری می‌کردم؟ آیا همین احساس را در مورد آنها داشتم؟» همان مهر و همدلی را که نسبت به دیگران نشان می‌دهید، نثار خودتان کنید.

احساس خجالت زدگی بخشی از روند درمان است و باعث می‌شود در آینده هشیارانه به‌دنبال راه‌هایی برای انجام بهتر کارها و اجتناب از اشتباه باشیم. همچنین کمک می‌کند هنگام تصمیم گیری های دشوار، بتوانیم نتایج و پیامدها را بپذیریم. اما بدانید که برای ایجاد تغییرات چشمگیر، نمی‌توانیم پیوسته با ترس و شرم زندگی کنیم. درواقع در چنین وضعیتی نمی‌توانیم تغییر بزرگی ایجاد کنیم!

۲. احساس گناه را از خودمان دور کنیم

برای خودبخشودگی باید احساس گناه را از خودتان دور کنید

احساس گناه نه‌تنها کمکی به بهبود وضعیت یا تقویت خودمان نمی‌کند، بلکه روح‌مان را فرسوده می‌کند. شاید برای مدتی کوتاه و پس از ارزیابی خودمان، مؤثر باشد اما در نهایت ما انسان هستیم و نیاز به همدلی و مهربانی داریم. احساس گناه باعث می‌شود، آنچه را نیاز به تغییر دارد شناسایی کنیم اما این حس نباید درون‌مان ماندگار شود!

احساس گناه ممکن است باعث شود گمان کنیم به‌اندازهٔ کافی خوب یا شایسته بخشیده شدن نیستیم، درنتیجه نمی‌توانیم به زندگی طبیعی‌مان برگردیم و به جایگاهی که توانایی و شایستگی‌اش را داریم، برسیم.

اگر عشق می‌ورزیم، باید آن را نثار خودمان هم بکنیم. حتی اگر شکست‌خورده هستیم باید بدانیم که ارزشمند و شایسته عشق هستیم. نگذارید احساس گناه، خوبی را در درون‌‌تان خاموش کند، انگیزه‌ و نیرویتان را برای زندگی از بین ببرد و شادی شما را نابود کند.

۳. یاری‌گر دیگران باشیم

رنج‌ها و زخم‌های ما می‌توانند دلیلی باشند برای انجام کارهای خیر بیشتر، حتی اگر نتوانیم اوضاع را روبه‌راه کنیم. این دردها و رنج‌ها، درس‌هایی هستند که فراگرفته‌ایم. ما می‌توانیم خودمان را ببخشیم و هم‌زمان به دیگران هم کمک کنیم. کمک‌های ما تنها به امور خیریه محدود نمی‌شوند، تصمیم گیری‌ بهتر ما می‌تواند کار خیر باشد. می‌توانیم به نیازمندان کمک کنیم. فعالیت داوطلبانه داشته باشیم، کسانی را که احساس تنهایی می‌کنند، همراهی کنیم، به درد دل آدم‌ها گوش دهیم. با کمک به دیگران، به‌تدریج خودمان را می‌بخشیم.

درواقع، با کمک به دیگران برای گذر از موقعیت‌های دشوار و دردناک، راهی برای گذر از دشواری‌ها و دردهای خودمان پیدا می‌کنیم. حقیقت این است که ما همان‌گونه که به دیگران کمک می‌کنیم، می‌توانیم و باید به خودمان کمک کنیم! ما با شنیدن درد دل دیگران دربارهٔ کوتاهی‌ها و شکست‌هایشان، توجه، آسودگی، هم‌دردی، بخشش و عشقی را نثارشان می‌کنیم که اغلب از خودمان دریغ می‌کنیم!

بنابراین روشن است که می‌دانیم چه باید بکنیم. کافی‌ست همان مهر و بخششی را که سخاوتمندانه به دیگران ارائه می‌کنیم، به خودمان پیشکش کنیم.

پس برای اینکه دوباره به زندگی برگردیم، به دیگران کمک می‌کنیم. با نشان دادن مسیر به دیگران، راه خودمان را هم پیدا می‌کنیم. خواهید دید که این‌گونه، بخشیدن خودتان ساده‌تر می‌شود.

۴. درونیات‌مان را آشکار کنیم

با گشودگی و صحبت از خودتان خودبخشودگی ساده تر می شود.

برای رسیدن به آرامش، می‌توانیم دربارهٔ آسیب‌پذیری‌هایمان با دیگران صحبت کنیم. بهتر است به نکات و رویدادهایی که توجه دیگران را جلب می‌کنند، اشاره کنیم؛ مانند روشی که مددجوها در جلسات گروهی حمایت‌گر مثل جلسات معتادان گمنام، از خودشان می‌گویند. دوست داریم دیگران چه چیزی از ما بدانند؛ همان را بگوییم. این‌گونه هم آنها ما را می‌شناسند و هم ما درک بهتری از خودمان پیدا می‌کنیم! در نتیجهٔ این درک بهتر، یاد می‌گیریم نقاظ ضعف‌مان را آشکار کنیم درحالی‌که توانمندی‌هایمان را شناسایی می‌کنیم.

قرار نیست حرف‌هایمان را همه جا با صدای بلند جار بزنیم. کافی‌ است چند نفری از اطرافیان‌مان، از وضعیت ما و احساسات‌مان باخبر باشند. آشکارسازی نیازمند شجاعت است؛ هرچند ممکن است راه‌حل نباشد اما گامی برای شروع است. در این مسیر دیگران می‌توانند افکار و فرضیات نادرست ما را شناسایی و گوشزد کنند. شاید به‌خاطر اشتباه‌مان لایق سرزنش باشیم، شاید هم نباشیم اما به‌هرحال با ادامهٔ سرزنش خودمان زندگی سازنده‌ای نخواهیم داشت.


[ بازدید : 10 ]

خستگی تصمیم گیری چیست و چطور با آن مقابله کنیم؟

شنبه 14 دی 1398
11:54

ساعت ۳ بعدازظهر است؛ خسته‌اید و هنوز ۳ جلسهٔ دیگر پیش‌رو دارید. به‌سراغ بسته بادام‌زمینی در کشوی‌تان می‌روید اما یادتان می‌آید که تمام شده‌ است. خودتان را جمع می‌کنید و به قرار بعدی می‌رسید. وقتی زمان تصمیم‌گیری می‌شود، ترجیح می‌دهید آن را به تعویق بیندازید تااینکه تصمیم نامناسبی بگیرید. حاضران در جلسه، نگاهی از روی ناشکیبایی به شما می‌اندازند! در جلسهٔ بعدی راه‌حل‌های پیشنهادی باعث سردرگمی‌تان می‌شوند. صدایی در سرتان از دیگران درخواست می‌کند که به‌جای شما تصمیم بگیرند. این‌طور نیست که شما نظری نداشته باشید؛ اما دیگر نایی برای‌تان نمانده! پس از تصمیم‌گیری‌های بی‌شمار، اکنون به جایی رسیده‌اید که توانایی گرفتن تصمیم‌ درست را ندارید. به سخن دیگر، هرچه تصمیم‌های بیشتری بگیریم، در ارزیابی گزینه‌های مختلف و انتخاب گزینهٔ مناسب ضعیف‌تر عمل خواهیم کرد.

خستگی تصمیم‌ گیری چیست؟

با خستگی تصمیم گیری آشنا شوید

اصطلاح خستگی تصمیم گیری یا خستگی تصمیم را نخستین بار دکتر «رُی باومیستر» (Roy F. Baumeister)، روان‌شناس اجتماعی، براساس نظریهٔ «تهی‌شدن نفس» فروید به‌کار برد. تهی‌شدن نفس همراه با کاهش اراده و مدیریت رفتار است. برمبنای مقالات «باومیستر»، خستگی ذهنْ اراده و اختیار را از بین می‌برد!

مثلا پس از یک روز شلوغ، پر از تصمیم‌گیری‌های ریز و درشت، به خانه می‌رسید. همسرتان از شما می‌پرسد: «شام چی می‌خوری؟» و شما با گفتن «هیچی»، خودتان را راحت می‌کنید! این پاسخ بر توانایی و بهره‌وری‌تان تأثیر می‌گذارد، زیرا جسم و ذهن‌تان تغذیه نمی‌شود. گزینهٔ دیگر این است که انتخاب را به‌عهده همسرتان بگذارید یا از منوی رستوران‌ یا تهیه‌غذای سر کوچه‌تان غذایی را تصادفی سفارش دهید. این کار را انجام می‌دهیم چون خسته‌ایم و برای‌مان ساده‌تر است که تصمیم‌گیری را به دیگری یا به تصادف واگذار کنیم! «باومیستر» در کتاب «اراده: بازکشف بزرگ‌ترین قدرت انسان» چنین نتیجه می‌گیرد: «تصمیم‌گیری همان اراده‌ای را به کار می‌گیرد که نه‌گفتن به شیرینی و مواد مخدر.»


یکی از عوامل خستگی تصمیم گیری در دنیای امروز، پرش‌های پیوسته از ابزاری به ابزار، و از وظیفه‌ای به وظیفهٔ دیگر است. در میانهٔ روز و حتی در ساعت کاری، ایمیل‌های‌مان را چک می‌کنیم، ناگهان تصمیم می‌گیریم سری به واتس‌اپ بزنیم، بعد هم عکس‌های پی‌درپی را در اینستاگرام تماشا می‌کنیم. این میزان از تغییر روند، نه‌تنها تمرکز را از بین می‌برد بلکه با هر بار تصمیم‌گیری بخشی از نیروی ارادهٔ ما تحلیل می‌رود.


همین حالا فکر کنید و ببینید هر روز حتی پیش از ترک خانه، چه تعداد تصمیم‌ خُرد می‌گیرید: چه بپوشیم، کره یا پنیر، مربا یا عسل، تخم‌مرغ چطور است، شیر یا چای و … . به اینها، تصمیم‌های بزرگ و کوچک کاری را اضافه کنید. حتی مؤدب‌بودن خودش یک تصمیم است. به‌نظر سرگیجه‌آور است! عجیب نیست اگر در میانهٔ روز پس از صدها و حتی شاید هزاران تصمیم، احساس خستگی کنیم.


در پژوهشی، بیش از ۱۱۰۰ پرونده بررسی آزادی مشروط در آمریکا بررسی شد. در نتیجۀ این پژوهش، آنچه بیشترین نقش را در صدور حکم آزادی مشروط داشت، جرم، سابقه یا سنگینی حکم مجرم نبود بلکه زمان بررسی پرونده بود! ۷۰ درصد زندانیانی که صبح اول‌وقت برای بررسی پرونده‌شان حاضر شده بودند، حکم آزادی مشروط گرفته بودند. در مقابل، ۱۰ درصد زندانیانی که پرونده‌شان دیرتر بررسی شده بود، حکم آزادی مشروط گرفتند.

فرقی نمی‌کند چقدر منطقی و باملاحظه باشیم؛ گرفتن تصمیم‌های پی‌درپی ذهن را خسته می‌کند. مشکل اینجاست که برخلاف خستگی جسمی که متوجه آن می‌شویم، اغلب حواس‌مان نیست که دچار خستگی تصمیم گیری شده‌ایم. خسته و درمانده می‌شویم و دیگر به چیزی اهمیت نمی‌دهیم. بدون اینکه متوجه باشیم، گزینهٔ «هرچه بادا باد» را انتخاب می‌کنیم.

خستگی تصمیم روشن می‌کند که چرا آدم‌های منطقی نمی‌توانند در برابر پیشنهاد خرید پوشش ضدزنگ برای ماشین نوی‌شان مقاومت کنند!

– جاناتان لواو، استاد دانشگاه استنفورد

پژوهش‌های بسیاری انجام شده‌اند اما نتوانسته‌اند به‌طور دقیق تأثیرات خستگی تصمیم گیری را مشخص کنند. پژوهشی که اخیرا «کارول دوِک» (Carol Dweck)، روان‌شناس دانشگاه استنفورد انجام داده است، نشان داد که تنها باور به اینکه ارادهٔ بیشتر داریم، حتی در هنگام خستگی تصمیم‌گیری، توانایی گرفتن تصمیم بهتر را تقویت می‌کند.

البته «دوِک» تأکید می‌کند: «منظور این نیست که نیازی به بازیابی پیوستهٔ انرژی برای کارهای دشوار نداریم؛ فقط یادآوری می‌کنیم که انسان ممکن است منابعی در اختیار داشته باشد که از آنها آگاه نیست!»

چطور از خستگی تصمیم‌ گیری اجتناب کنیم و تصمیم‌های بهتری بگیریم

توصیه هایی برای اجتناب از خستگی تصمیم گیری

حالا می‌دانیم خستگی و ناتوانی بعدازظهرها ناشی از بی‌ارادگی یا نداشتن تعهد نیست، بلکه به‌دلیل خستگی تصمیم گیری است. اگر در شغل‌تان پیوسته در حال تصمیم‌گیری هستید، بی‌تردید پس از مدتی خسته می‌شوید و تصمیم‌های نامناسب می‌گیرید. مشکل هم تنها با تکرار «تو خسته نیستی!» حل نمی‌شود.

باید به‌دنبال راه‌هایی برای مقابله با خستگی تصمیم‌گیری باشیم. هرچند تأمین قند خون به حفظ نیرو کمک می‌کند، اما روش‌های دیگر برای مقابله با خستگی تصمیم گیری وجود دارد. این روش‌ها شامل توصیه‌های گوناگون می‌شوند، از تقویت اراده و افزایش تمرکز گرفته تا اطمینان از حفظ سطح بالای انرژی در طول روز.


۱. تصمیم‌های روزمره را کمتر و ساده‌تر کنید

«باراک اوباما» (رئیس‌جمهور پیشین آمریکا) و «مارک زاکربرگ» (شریک بنیان‌گذار و مالک فیسبوک) تقریبا هر روز لباسی تکراری می‌پوشند! اوباما در دوره ریاست‌جمهوری، کت‌وشلوار سرمه‌ای یا خاکستری می‌پوشید. زاکربرگ معمولا تی‌شرتی خاکستری به‌ تن می‌کند. اوباما در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۲ گفت: «من یا لباس سرمه‌ای می‌پوشم یا خاکستری. سعی می‌کنم انتخاب را به ۲ گزینه محدود کنم! دوست ندارم درباره خوردن یا پوشیدن، تصمیم بگیرم؛ چون تصمیم‌گیری‌های بسیاری به‌عهده‌ام است!»‌

زاکربرگ با الگوبرداری از «استیو جابز» ـ که همیشه لباسی مشابه می‌پوشید ـ همین کار را می‌کند. او در مصاحبه‌های گوناگون تأکید کرده است که ترجیح می‌دهد توان ذهنی‌اش را صرف تصمیم‌هایی مانند چگونگی خدمت به آدم‌ها کند تا تصمیم‌های خُرد و بی‌اهمیت.

تعیین برنامه مشخص روزانه یا برنامه غذایی هفتگی نمونه‌هایی از ساده‌سازی هستند. با کاهش تصمیم‌گیری‌های روزمره، نیروی بیشتری برای تصمیم‌های مهم‌تر باقی می‌ماند.

«جیمز کلیر» (James Clear)، نویسنده و کارآفرین، نظریه‌ای دارد به‌نام «نظریهٔ ۴شعله». اگر زندگی را مانند اجاقی ۴شعله تصور کنیم، هر شعله نماد یکی از ابعاد زندگی است: خانواده، دوستان، سلامتی، کار. برای موفقیت باید یکی از شعله‌ها را کم کنید؛ برای بیشترین موفقیت باید ۲ شعله را کم کنید!


به سخن دیگر، باید آنچه را برای‌تان بیشتر اهمیت دارد، انتخاب کنید. اگر مد و زیبایی ظاهر برای‌تان مهم است، نیروی‌تان را صرف آن کنید. اگر به غذای سالم اهمیت می‌دهید، برای کل هفته تصمیم بگیرید و هر هفته آن را تکرار کنید. آنچه را برای‌تان اهمیت دارد، مشخص و تصمیم‌گیری‌های مربوط به آن را ساده کنید.


حتما بخوانید: ۵ استراتژی کارآمد برای افرادی که در تصمیم گیری مشکل دارند

۲. برای ساعات آغازین روز اولویت‌بندی درستی داشته باشید

مانند داستان قاضی‌ها، ما هم در آغاز روز بهتر تصمیم می‌گیریم. در آغاز روز و پیش از کارهای دیگر، به کارهای مهم (شخصی یا کاری) رسیدگی کنید.

یکی از فنون سودمند این است که فهرست کارهای روزانه را به ۵ مورد محدود کنیم؛ باید این فهرست را شب قبل تهیه کنیم.

محدود کردن کارهای روزانه به ۵ مورد یکی از روشنگرانه‌ترین (و البته اعصاب‌خردکن‌ترین) تجربه‌هاست.


– جوری مک‌کی، نویسندهٔ کانادایی

با این کار آنچه را که نیازمند بیشترین توجه و انرژی ماست، شناسایی می‌کنیم. کارهای پیچیده در ۳ جایگاه نخست قرار می‌گیرند. به وظایف ساده‌تر هم در باقی‌ماندهٔ روز رسیدگی می‌کنیم.

۳. بر نیروی لحظه‌ها تمرکز کنید، نه نیروی اراده

خستگی تصمیم گیری باعث می‌شود احساس کنیم اختیار امور از دست‌مان خارج است. تمرکز بر لحظه‌ها، یکی از سریع‌ترین راه‌ها برای رهایی از این احساس است. اگر کارهای مشابه را زنجیروار انجام دهید، برای شروع کار بعدی کمتر با خودتان کلنجار می‌روید.


این پدیده را در روانشناسی «اثر زی‌گارنیک» می‌نامند. بر این اساس، پس از اینکه کاری را شروع کردیم، تا آن را انجام ندهیم، مغزمان از توجه به آن وا نمی‌ماند. ساده‌ترین نمونۀ این پدیده روش نویسندگی «ارنست همینگوی» است:


«بهترین روش این است که وقتی دارید خوب پیش می‌روید و می‌دانید در گام بعدی چه رخ می‌دهد، توقف کنید! با این روش، هیچ‌وقت در نوشتن وا نمی‌مانید. این‌گونه ناخودآگاهِ شما پیوسته روی آن کار می‌کند. اما اگر به‌طور خودآگاه به آن فکر کنید یا نگران باشید، ایده را از بین می‌برید و مغزتان پیش از آغاز خسته می‌شود!»


فرقی نمی‌کند الگوبرداری از روش همینگوی باشد یا استفاده از قانون ۵ دقیقه (تقسیم کار به بازه‌های ۵دقیقه‌ای)، برای بهره‌بردن از نیروی لحظه‌ها راهی مناسب خودتان پیدا کنید.

۴. وقتی انگیزه و اراده‌تان قوی است، روی تصمیم‌های بزرگ تمرکز کنید

به‌جای اینکه همگام با تغییر سطح انرژی‌تان پیش بروید، وقتی پرانرژی هستید روی تصمیم‌های بزرگ تمرکز کنید. مثلا می‌توانید جمعه‌ها برنامه‌ٔ غذایی هفتگی را تعیین کنید. این‌گونه از انتخاب غذاهای نامناسب و ناسالم اجتناب می‌کنید.


یکی از کارهای تأثیرگذار، اختصاص زمان تمرکز روزانه در آغاز روز است. این‌گونه ۲ ساعت نخست روز را به کارهای‌مان می‌پردازیم، بدون اینکه شبکه های اجتماعی، اپلیکیشن‌ها یا اخبار صبحگاهی حواس‌مان را پرت کنند.


در ضمن، اگر از پیش برای این مدت برنامه ریزی کنید، تصمیم‌گیری در این مدت کاهش چشمگیری می‌یابد.


۵. از چرت بعدازظهر انرژی بگیرید

چرت زدن به کاهش خستگی تصمیم گیری کمک می کند.


پژوهش‌ها نشان داده‌اند که چرت زدن برای مغز مفید است و موانع و گرفتگی‌ها را از بین می‌برد. این امر نتیجۀ پدیده‌ای است که پژوهشگران آن را «نظریه خانه‌تکانی» می‌نامند. وقتی می‌خوابیم، مغز برخی اتصال‌های بین عصب‌ها را رها می‌کند؛ در نتیجه، جا برای داده‌های جدیدِ پس از بیداری باز می‌شود.


اگر احساس می‌کنید دچار خستگی تصمیم گیری شده‌اید، چرت‌زدن ذهن‌تان را بازیابی می‌کند. با این کار به وضعیت اولیه با تمام ظرفیت‌تان برنمی‌گردید، اما دست‌کم برای مدتی کوتاه تصمیم‌های بهتری می‌گیرید.

توصیه‌هایی دیگر

خوب است توصیه‌های زیر را هم در نظر بگیرید:

همهٔ جلسات را برای صبح‌ها یا با فاصلهٔ نزدیک پس از ناهار، برنامه‌ریزی کنید. در این زمان توان ذهنی بیشتر است. جلسه‌ها و قرارهای ملاقات بعدازظهر و عصر را حذف کنید. پژوهش‌ها نشان می‌دهند افراد در ساعات آغازین تا کمی پس از ظهر، تصمیم‌های بهتری می‌گیرند.

آخر هفته‌ها کار را تعطیل کنید. بین کار و زندگی شخصی حدومرز تعیین کنید. ما نمی‌توانیم بدون استراحت کافی و دریافت انرژی از خارج محل کار، تعادل را در تصمیم‌گیری‌مان حفظ کنیم.

اگر از روی اجبار نمی‌توانید ۲ توصیهٔ پیشین را رعایت کنید، ۱ تا ۲ ساعت را به آماده‌سازی برای هفتهٔ پیش‌رو اختصاص دهید. آدم‌های بسیاری بخشی از آخر هفته را برای سازمان‌دهی برنامه‌ هفته آتی صرف می‌کنند. این کار از خستگی تصمیم‌گیری در نخستین روز هفته می‌کاهد.

همیشه از شب قبل تصمیم بگیرید چه بپوشید. به‌ویژه خانم‌ها بهتر است کیف و کفش‌ و اکسسوری‌شان را انتخاب کنند.

در گوشی‌تان یادآوری برای رفتن به باشگاه تعیین کنید. واقع‌بین باشید؛ اگر به‌جای ۵ بار فقط ۲ بار در هفته می‌توانید به باشگاه بروید، با دوست‌تان یا با خودتان در باشگاه قرار بگذارید. به‌عبارتی ازپیش درباره زمان آن تصمیم بگیرید.

سطح گلوکوز را بالا نگه دارید تا مغزتان پرانرژی بماند. سعی کنید به‌جای شیرینی و تنقلات ناسالم، خوراکی‌ها و میان‌وعده‌های سالم بخورید.

از تصمیم‌های ناگهانی دوری کنید. به شیطانک درون‌تان گوش ندهید! او به پیامدهای تصمیم‌گیری فکر نمی‌کند!

توصیهٔ آخر خیلی مهم است. در دنیای امروز که آدم‌ها پیوسته با هم در ارتباط‌اند، ارسال پیام یا ایمیل در آخر شب، کار خوبی نیست. با نه گفتن، از پیشامد موقعیت‌های خجالت‌آور یا بغرنج جلوگیری کنید. اگر نمی‌توانید خویشتن‌داری کنید، پیام یا ایمیل را در بخش «پیش‌نویس» ذخیره کنید و روز بعد دور بیندازید. این درباره تصمیم‌های آخروقت هم صدق می‌کند: آنها را به روز بعد موکول کنید.


[ بازدید : 13 ]

رفع چربی های شکم با ۱۰ حرکت یوگا

شنبه 14 دی 1398
11:11

چربی شکم یکی از سرسخت‌ترین چربی‌های موجود در بدن است. خلاصی از آن علاوه‌بر سلامتی باعث بهبود سطح اعتماد‌به‌نفس می‌شود. چربی شکم نه‌تنها باعث کاهش جذابیت شما می‌شود، بلکه بدن را در معرض ابتلا به فشار خون، بیماری دیابت و کبد چرب قرار می‌دهد.

البته می‌توانید از طریق رژیم غذایی و برنامه‌ی ورزشی مناسب از شر این چربی سرسخت خلاص شوید. همچنین می‌توانید تعدادی حرکات یوگا انجام بدهید که به‌صورت اختصاصی روی این چربی‌ها تمرکز دارند.

فشار خون؛

مشکلات قلبی؛

کمر درد؛

درد باسن؛

آرتروز؛

درد مفاصل؛

دیسک کمر؛

فتق.

همچنین بهتر است زنان باردار و زنانی که در دوران قاعدگی به‌سر می‌برند نیز ، از اجرای این حرکات خودداری کنند. افرادی که در چند وقت اخیر، تجربه‌ی عمل جراحی در ناحیه‌ی شکم، ستون فقرات، مغز و شُش داشته‌اند نیز نباید این حرکات را انجام بدهند.

حرکت آسیاب دستی

حرکت آسیاب دستی یوگا

این حرکت درست مانند استفاده از یک آسیاب دستی قدیمی است. با کمک این حرکت می‌توانید به جنگ چربی‌های سرسخت شکمی و چربی‌های بعد از دوران بارداری بروید.

خانم‌ها با انجام این حرکت علاوه‌بر کاهش چربی شکم، سبب تقویت عضلات کمر، شکم، بازو و ران خود نیز می‌شوند. همچنین با تقویت عضله‌ی رحم سبب تنظیم چرخه‌ی دوران قاعدگی می‌شود. در ضمن به تقویت ران و سینه و همین‌طور عمل گوارش هم کمک می‌کند.

روش انجام حرکت

بنشینید؛ درحالی‌که پاهای شما تا حد ممکن از یکدیگر دور هستند.

دست‌های خود را به سمت جلو و روبه‌روی سینه کشیده و انگشتان دست را در هم قفل کنید.

دست‌های خود را در مسیر عقربه‌های ساعت و به شکل یک حلقه بچرخانید. زانوهای خود را خم نکنید. پاها نیز از زمین جدا نشوند.

وقتی به سمت جلو حرکت می‌کنید، نفس را بیرون بدهید و زمانی که به سمت عقب حرکت می‌کنید، نفس را داخل بدهید.

به اندازه‌ی ۱۰ تکرار حرکت را ادامه بدهید. حالا حرکت را در جهت مخالف تکرار کنید.

در انتها آرام بنشینید تا آهنگ تنفس شما به صورت معمولی در بیاید.

حرکت کمانی

حرکت کمانی یوگا

این حرکت سبب می‌شود تا علاوه بر چربی شکم از شر چربی‌ کل بدن نیز خلاص شوید. این حرکت باعث تقویت عضلات شکم، قوزک پا، ران، سینه، کمر و کشاله‌ی ران می‌شود.

از دیگر مزیت‌های این حرکت بهبود عمل هضم و مشکلات گوارشی، افزایش گردش خون و بهبود عملکرد کبد، پانکراس، روده‌ی بزرگ و کوچک است. این حرکت سبب رهایی از استرس نیز می‌شود.

روش انجام حرکت

روی شکم دراز بکشید، چانه روی زمین قرار بگیرد و پاهای خود را روی زمین دراز کنید.

درحالی‌که نفس را داخل می‌دهید، پاهای خود را بالا بیاورید، زانوها را به سمت باسن خم کنید و قوزک پاها را با دستان خود بگیرید.

به‌آرامی بلند شوید، سینه را از روی زمین بلند و به جلو نگاه کنید.

به مدت ۲۰ ثانیه در این حالت باقی بمانید. وزن بدن باید روی شکم قرار بگیرد.

به‌آرامی نفس را بیرون دهید و به محل اولیه بازگردید.

این حرکت را ۸ تا ۱۰ بار تکرار کنید.

سرانجام آرام بگیرید و به مدت ۱ دقیقه نفس عمیق بکشید.

حرکت قایق

حرکت قایق یوگا

این حرکت برای تمرین‌دهی به کل بدن مناسب است. این حرکت علاوه بر آب کردن چربی‌های شکم، سبب شکل دادن به آنها، تقویت عضلات پا، دست، کمر و ران می‌شود.

همچنین به تنظیم عملکرد پانکراس، تیروئید، کلیه، کبد و شش‌ها کمک می‌کند و سبب بهبود گردش خون و تنظیم سطح قند خون هم خواهد شد.

روش انجام حرکت

درحالی‌که زانوهای خود را خم کرده‌اید، بنشینید. کف پاها روی زمین باشد، دست‌ها نیز روی زمین و کنار باسن قرار بگیرند. جهت انگشتان دست رو به جلو باشد.

نفس عمیقی بکشید و به کف دست‌ها فشار وارد کنید. ستون فقرات خود را راست نگه دارید و به‌آرامی کمر را به سمت عقب بکشید؛ درحالی‌که وزن شما روی باسن قرار گرفته است.

نفس عمیقی بکشید و پاهای خود را از روی زمین به اندازه‌ی طول ساق پای خود، بلند کنید.

دستان خود را از روی زمین بلند کرده و به موازات زمین دراز کنید. چند ثانیه در این حالت بمانید.

پاهای خود را بیشتر بکشید تا بدن به شکل عدد هفت در بیاید. به اندازه ۲-۵ تنفس در این حالت بمانید.

نفس را بیرون بدهید، زانوهای خود را خم کنید و ران‌ها را محکم در آغوش بگیرید.

نفس را داخل بدهید، ستون فقرات را راست نگه دارید و با پیشانی خود زانوها را لمس کنید.

چند نفس عمیق دیگر بکشید.

نفس را داخل بدهید، سر خود را بلند کنید و سپس نفس را بیرون بدهید. پاها را به حالت اولیه برگردانید.

حرکت را به اندازه ۳-۵ تکرار انجام بدهید.

حرکت کبری

حرکت کبری یوگا


این حرکت بخشی از حرکات مادر یوگا به نام‌های سوریاناماسکار (سلام بر خورشید) و صدای خورشید است. این حرکت نیز برای تقویت عضلات شکم و کاهش چربی شکمی مفید است. همچنین به تقویت عضلات کمر و بالاتنه و افزایش انعطاف‌پذیری ستون فقرات کمک می‌کند. سبب کاهش استرس و خستگی و بهبود جریان خون در کل بدن هم خواهد شد.

روش انجام حرکت

روی شکم دراز بکشید و پاها را دراز کنید.

کف دست‌ها روی زمین و زیر شانه‌ها قرار داشته باشد. جهت انگشتان دست رو به جلو باشد.

آرنج‌ها نزدیک به بالاتنه باشند. چانه و تمام انگشتان پا با زمین تماس داشته باشند.

نفس را داخل بدهید و به‌آرامی سینه را از روی زمین بلند کنید. درحالی‌که کمتر از نیروی بازوهای خود استفاده می‌کنید، تا جای ممکن به سمت عقب خود را خم کنید.

بسته به راحتی خودتان، این حالت را به مدت ۱۵-۳۰ ثانیه حفظ کنید.

نفس را بیرون دهید و روی زمین دراز بکشید. با حفظ آرامش نفس عمیق بکشید.

حرکت را ۵ بار دیگر تکرار کنید و هر بار ۱۵ ثانیه نفس عمیق بکشید.

قبل از اینکه بلند شوید، بدن خود را به حالت آرامش برسانید.

حرکت آزادسازی باد

حرکت آزادسازی باد یوگا

این حرکت علاوه بر تقویت عضله‌ی شکم و ران و باسن، به آنها شکل نیز می‌دهد. این حرکت به رهایی گازهای درون روده کمک می‌کند. همچنین سبب کنترل سطح اسید معده، درمان یبوست، بهبود سوخت‌وساز و رفع درد کمر می‌شود.

روش انجام حرکت

روی زمین دراز بکشید، پاها را کنار هم قرار بدهید و بازوها نیز آرام در کنار بدن قرار داشته باشند.

همین‌طور که نفس را بیرون می‌دهید، زانوی پای راست را خم کنید و به سمت سینه بیاورید.

دست‌ها به دور ران قفل شود و ران را به سمت شکم بکشید. پای چپ روی زمین قرار داشته باشد.

نفس را داخل بدهید. سر و شانه را از روی زمین بلند و سعی کنید زانوی پای راست را با بینی خود لمس کنید.

برای چند ثانیه در این حالت باقی بمانید. نفس عمیق بکشید.

نفس را بیرون دهید، به‌آرامی به حالت اولیه برگردید.

حرکت را با پای چپ و همین‌طور هر دو پا تکرار کنید.

سه تا چهار مرتبه حرکت را تکرار کنید.

حرکت پاداسانا

حرکت پاداسانا یوگا

این حرکت باعث فشرده‌سازی کامل عضله‌ی شکم می‌شود که چربی‌های شکمی را می‌سوزاند. همچنین سبب کشش عضلات پشتی، از پاشنه‌ی پا تا سر می‌شود.


در ضمن برای بهبود مشکلات گوارشی مثل یبوست و افزایش جریان خون به مغز مفید است. همچنین به آرام کردن ذهن، رفع خستگی و استرس، بهبود افسردگی و بی‌خوابی نیز کمک می‌کند.

روش انجام حرکت

بایستید؛ درحالی‌که پاها نزدیک به‌هم و پاشنه‌ی پاها نیز به‌هم جفت شده باشند.

دست‌ها آویزان کنار بدن قرار داشته باشند.

نفس عمیق بکشید و به‌آرامی دست‌ها را مستقیم بالای سر ببرید.

نفس را بیرون بدهید و از قسمت باسن به جلو خم شوید. پاها همچنان صاف باشند.

دست‌ها روی زمین قرار بگیرند؛ به طوری که انگشتان دست در راستای انگشتان پا باشند یا اینکه دست‌ها را به زیر کف پاها ببرید.

اگر نمی‌توانید، دست‌ها را به پشت ساق پاها برسانید.

تا جایی که می‌توانید سر خود را به زانوها نزدیک کنید. گردن نباید تحت فشار باشد.

به مدت ۱ دقیقه در این حالت بمانید و نفس عمیق بکشید.


[ بازدید : 11 ]

پیش دیابت چیست و چگونه از آن جلوگیری کنیم؟

شنبه 14 دی 1398
10:23

اکثریت مردم فکر می کنند زمانی که بیمار می شوند متوجه علائم بیماری شان می شوند اما گاهی اوقات بیماری در درون بدن رشد می کند و بسیار مشخص نیست مثلا بیش از 86 میلیون نفر در آمریکا یعنی از هر سه نفر یکی مبتلا به پیش دیابت هستند یعنی 90 درصد از این تعداد حتی نمی دانند علائم پیش دیابت را دارند. مهم ترین مشکل هم در همین قسمت است، اگر ندانید تلاشی هم برای درمان و ایجاد تغییر نمی کنید. پیش دیابت چیست؟ پیش دیابت زمانی در بدن شروع به فعالیت می کند که قند خون از حد طبیعی بالاتر رفته باشد اما نه در حدی که دیابت در نظر گرفته شود. قند خون طبیعی 110 mg/dl و بالاتر از 126 دیابت در نظر گرفته می شود. اگر قند خون شما ناشتا عددی بین این مقدار باشد دچار پیش دیابت هستید. ساده ترین روش برای فهمیدن اینکه دچار پیش دیابت هستید انجام آزمایش خون است. دقیق ترینش آزمایش A1C است که درصد گلوکز چسبیده به پروتئین هموگلوبین موجود در خون که حامل اکسیژن است را تعیین می کند. این آزمایش شاخص خوبی برای نشان دادن وضعیت قند خونتان در دو تا سه ماه گذشته است. اگر نتیجه آزمایش شما 5.9 باشد یعنی قند خونتان طبیعی بوده است. هرچه بین 5.7 و 6.4 قرار بگیرد پیش دیابت تشخیص داده می شود و 6.4 به بالا نیز دیابت شناخته می شود. انجمن دیابت آمریکا توصیه می کند افراد 45 سال به بالا قند خون خود را چک کنند. در نهایت، اگر اضافه وزن، سندروم تخمدان پلی کیستیتک و یا سابقه خانوادگی دیابت دارید باید زودتر از این زمان آزمایش دهید.

علائم پیش دیابت همانطور که از نام این مشکل می توانید حدس بزنید، اگر پیش دیابت تشخیص داده نشده باشد می تواند تبدیل به دیابت کامل شود. هیچ راهی برای تشخیص علائم پیش دیابت نیست مگر اینکه یک پزشک آن را با انجام آزمایش خون شناسایی کند. با این حال الگوها و تغییرات خاصی وجود دارد که با اتفاق افتادنشان می توانید پی به علائم پیش دیابت خود ببرید. حواستان به لیست علائمی که در ادامه گفته می شود باشد، چون می توانند علائم پیش دیابت باشند.

1. اضافه وزن از علائم پیش دیابت جا به جا کردن وزن اضافی مخصوصا در قسمت میان تنه می تواند باعث افزایش مقاومتتان به انسولین شود، که یکی از شاخص های اصلی ابتلا به دیابت است. اضافه وزن باعث ایجاد فشار روی لوزالمعده برای تولید انسولین کافی می شود و در نهایت انسولین تولید شده نمی تواند کارش را به خوبی انجام دهد. وقتی شکم قسمت اصلی اضافه وزنتان باشد بدان معناست که چربی ها اطراف ارگان های حیاتی تان را گرفته اند و این حالت می تواند شما را به بیماری دیابت نزدیکتر کند. یک راه هوشمندانه برای کاهش این چربی ها این است که سبزیجات بیشتری مصرف کنید. همچنین از روش بشقاب استفاده کنید، یعنی نیمی از بشقاب غذایتان را سبزیجات، یک چهارم آن را پروتئین و یک چهارم دیگر را نشاسته غلات کامل می گیرد. وقتی بدن نمی تواند انرژی مورد نیاز خود را از گلوکز دریافت کند. شروع به سوزاندن دیگر چیزها برای به دست آوردن انرژی می کند. نتیجه آن کاهش وزن است حتی اگر رژیم نباشید و ورزش هم نکنید. از سوی دیگر، مقاومت انسولین می تواند باعث شود احساس گرسنگی کنید، که باعث افزایش وزن می شود. 2. فعالیت پوست به عنوان یکی از علائم پیش دیابت علائم پیش دیابت زیاد مشخص نیست، اما در بعضی افراد ممکن است خود را به واسطه علائم خفیفی که به دیابت مربوط می شوند مانند احساس تشنگی زیاد، نیاز به رفتن دستشویی پی در پی نشان دهد. یکی دیگر از نشانه های آن می تواند خطوط قرمز تغییرات پوستی مانند تغییر رنگ یا دیده شدن علامت هایی روی پوست باشد. برای افراد مبتلا به پیش دیابت ممکن است تیرگی پوست در قسمت زیر بغل یا پشت و کناره های گردن و یا ممکن است پوست های اضافی در این قسمت ها ببینید، که از نشانه های مقاومت به انسولین داشته می باشد. بنابراین حواستان به کوچکترین تغییرات پوستی خود باشد و اگر جای نگرانی بود به پزشک خود اطلاع دهید. 3. میل به شیرینی از علائم پیش دیابت خوراکی های شیرین می توانند بسیار دلپذیر باشند اما مصرف بیش از حد آنها می تواند شما را در خطر پیش دیابت قرار دهد. با اینکه محدود کردن مصرف شیرینی می تواند شروع کار باشد اما کربوهیدرات های تصفیه شده مانند نان، برنج، پاستا و سیب زمینی می تواند وزن و سطح قند خونتان را دچار مشکل کند. کربوهیدرات های ساده و شیرینی ها را محدود کنید و به سراغ کربوهیدرات های پیچیده مانند غلات کامل، پروتئین و سبزیجات بروید. 4 . علائم پیش دیابت : عدم تحرک حرکات فیزیکی به استفاده بهتر بدن از انسولین کمک می کند. همچنین این حرکات به تثبیت وزنی سالم کمکتان می کنند، بنابراین خطر بروز علائم پیش دیابت و دیابت در شما کاهش می یابد. اگر زندگی تان طوری است که یکجا نشین هستید و تحرکی ندارید با روزی سه مرتبه پیاده روی به مدت 10 دقیقه شروع کنید. همین که زمانش را پیدا کردید. به مرور مدت زمان فعالیت خود را افزایش دهید تا جایی که به یک ورزشکار تبدیل شوید و روتین روزانه تان شود. در حالت ایده آل فعالیت بدنی خود را باید به جایی برسانید که در هفته حداقل 150 دقیقه فعالیت با شدت متوسط داشته باشید. 5. بالارفتن سن و رابطه آن با دیابت نمی توانید زمان را متوقف کنید و بالا رفتن سن و سال شما را در خطر چیزهای بسیاری از جمله پیش دیابت قرار می دهد. به همین دلیل است که انجمن دیابت آمریکا برای افراد 45 سال به بالا تست پیش دیابت را ضروری اعلام کرده است. با پزشک خود مشورت کنید و مطمئن شوید وضعیت قند خونتان در حالت ایده آل است. 6. سابقه قندخون به عنوان علائم پیش دیابت خانم هایی که در طول بارداری دچار دیابت بارداری می شوند بعد از اینکه نوزادشان به دنیا می آید کاملا به حالت طبیعی باز نمی گردند. حتی اگر در آزمایش بعد از بارداری نیز قند خونتان طبیعی باشد باز هم در ادامه زندگی با افزایش خطر پیش دیابت و دیابت مواجه هستید. اگر فرزندتان پس از به دنیا آمدن بیش از 3.5 کیلو وزن داشته باشد نیز به همین شکل در خطر هستید. علاوه بر آن، سابقه خانوادگی و نژاد نیز اهمیت دارد. اگر در میان خانواده فرد مبتلا به دیابت دارید احتمال اینکه دچار علائم پیش دیابت شوید بالا می رود. 7. نداشتن خواب کافی یکی از علائم پیش دیابت وقتی شب خواب با کیفیتی نداشته باشید بدن خیلی سریع از فرم ایده آل و سالم خارج می شود. خواب بد می تواند باعث افزایش وزن تان شود که در نتیجه خطر ابتلا به پیش دیابت بالا می رود. اختلالات خواب مانند آپنه خواب می تواند روی قند خون تاثیر منفی شدیدی بگذارد. اگر شب ها دچار اختلال تنفسی می شوید و خروپف می کنید حتما با پزشک صحبت کنید و به فکر درمانش باشید. سیل پیش دیابت: متاسفانه افراد بالای 18 سال بسیاری دچار پیش دیابت هستند و بسیاری از این تعداد حتی خبر ندارند که چنین مشکلی وجود دارد. اگر پیش دیابت داشته باشید بدان معنا است که قند خونتان مرتبا بالاتر از حد طبیعی است، اما نه آنقدر زیاد که به عنوان دیابت شناخته شود. پیش دیابت خطر ابتلا به دیابت نوع 2، بیماری های قلبی و سکته مغزی را بیشتر از حد طبیعی می کند. بیش از 20 تا 30 درصد مردان و زنانی که مبتلا به پیش دیابت هستند تا سال آینده دچار دیابت نوع 2 می شوند. شما می توانید کاری کنید که یکی از این افراد نباشید! در ادامه می خواهیم پنج روش را به شما بیاموزیم تا از تبدیل شدن پیش دیابت به دیابت جلوگیری کنید. 8. تار شدن دید بالا و پایین رفتن ناگهانی قند خون می تواند قابلیت تمرکز چشم را بهم بزند و باعث تاری دید شود. تاری دید به محض اینکه سطح قند خون به حالت طبیعی بازگردد از بین می رود. 9. تشنگی بیش از حد یکی از شناخته شده ترین علائم پیش دیابت و دیابت، تشنگی بیش از حد در هنگام قند اضافی موجود در خون اتفاق می افتد. بدن می خواهد قند اضافی را به صورت ادرار خارج کند، به همین دلیل مجبورتان می کند بیش از حد معمول آب بنوشید. به همین دلیل دائم احساس تشنگی می کنید. 10. زخم و عفونت های سمج قند خون بالا گردش خون را کند می کند، به همین دلیل طول می کشد تا پوست بتواند خود را ترمیم کند. به عنوان مثال، ترمیم کبودی ها و بریدگی ها بیش از مدت زمان معمول طول می کشد. این وضعیت حتی باعث رشد باکتری ها و قارچ می شود، که به معنای عفونت دوباره مخصوصا روی پوست است. 11. خستگی زیاد بدن از قند به عنوان سوخت استفاده می کند. اما پیش دیابت باعث مقاومت انسولین می شود و به این معناست که بدن قادر نیست به خوبی گلوکز را تبدیل به انرژی کند. برای همین به شدت احساس خستگی می کنید و گاهی نیز نشانه هایی مانند بیمار شدن دارید.



[ بازدید : 10 ]

اختلال پرخوری چیست ؛ روش های درمان اختلال پرخوری

شنبه 14 دی 1398
9:00

اختلال پرخوری یکی از شایع ترین نوع اختلال تغذیه است که تاثیرات منفی در افراد مبتلا به آن می گذارد. تقریبا 2 درصد جمعیت روی زمین به اختلال پرخوری مبتلا هستند، البته این 2 درصد تنها شامل کسانی می شود که بیماری شان تشخیص داده شده است.

در این مقاله می خواهیم به علائم، علت ها، اثرات منفی این اختلال روی سلامت و آنچه که برای جلوگیری از پیشرفت این بیماری لازم است، بپردازیم. ثبت نام رژیم دکتر کرمانی اختلال پرخوری چیست و علائم آن کدام است؟ دوره هایی از پرخوری های غیر قابل کنترل و احساس شدید شرمندگی و پریشانی پس از آن را اختلال پرخوری می گویند. این اختلال بیشتر از اواخر نوجوانی تا نزدیکی 20 سالگی شروع می شود و در هر سن دیگری نیز ممکن است ایجاد شود.

این بیماری یک اختلال مزمن است و تا سال ها نیز ادامه پیدا می کند. اختلال پرخوری نسبت به دیگر اختلالات تغذیه ای در میان زنان نسبت به مردان شایع تر است. با این حال شایع ترین اختلال تغذیه در میان مردان نیز همین نوع است. یکی از نشانه های این اختلال، خوردن مقدار غذایی بیش از حد معمول و در زمانی کوتاه است که با احساس پریشانی و عدم کنترل همراه است. یک پزشک برای تشخیص این اختلال به سه مورد یا بیشتر از موارد زیر نیاز دارد: خوردن پی در پی بیش از حد معمول خوردن غذا تا زمانی که فرد احساسی نا خوشایند داشته باشد خوردن مقدار زیادی غذا بدون اینکه احساس گرسنگی داشته باشد تنها غذا خوردن به دلیل احساس خجالت و شرم احساس گناه و تنفر از خود افراد مبتلا به این مشکل معمولا از پرخوری، شکل بدن و وزن خود احساس نارضایتی دارند.

با وجود اینکه برخی افراد گاهی اوقات پرخوری می کنند اما این بدان معنا نیست که دچار چنین اختلالی هستند، مگر اینکه برخی از علائم بالا را با هم داشته باشند. برای تشخیص چنین مشکلی باید حداقل هفته ای یک دوره پرخوری به مدت سه ماه در کارنامه افراد دیده شود. شدت این اختلال از خفیف (شامل یک یا سه مرتبه پرخوری ) تا شدید (تا 14 مرتبه پرخوری در یک هفته) است.

یکی دیگر از علائم مهم این بیماری نبود رفتارهای جبرانی نامناسب است یعنی بر خلاف اختلالی مانند بولیمیا، این افراد غذایی که خورده اند را بالا نمی آورند و یا به ورزش بیش از حد برای جبران پرخوری روی نخواهند آورد.

چه چیزهایی باعث بروز اختلال پرخوری می شوند؟ دلایل بروز اختلال پرخوری هنوز به خوبی درک نشده اند اما به نظر می آید به علت فاکتورهای خطر متنوعی رخ می دهد: ژنتیک: افراد مبتلا به مشکل اختلال پرخوری ممکن است حساسیت بیشتری به دوپامین داشته باشند. این هورمون مسئول احساس دریافت پاداش و لذت است.

تحقیقات بسیاری نشان می دهند که این اختلال ارثی است. جنسیت: اختلال پرخوری در زنان شایع تر است. در آمریکا 3.6 درصد خانم ها در بخشی از زندگی خود این اختلال را تجربه می کنند اما در مردان 2 درصد است. این تفاوت مربوط به فاکتورهای بیولوژیک اساسی است. تغییر در مغز: بررسی ها نشان داده اند افراد مبتلا به اختلال پرخوری دچار تغییراتی در مغز شده اند که نتیجه اش پاسخ به غذا و کاهش کنترل اشتها است. سایز بدن: تقریبا 50 درصد افراد مبتلا به اختلال پرخوری چاق هستند و از این تعداد 50 تا 25 درصد به دنبال جراحی های لاغری هستند. مشکلات وزنی هم یکی از علل به وجود آمدن این اختلال است. تصور بدنی: افراد مبتلا به اختلال پرخوری تصور بدنی بسیار منفی دارند. نارضایت بدنی، رژیم گرفتن و پرخوری همگی با شکل گیری این اختلال در ارتباط هستند.

پرخوری شدید: آنهایی که به اختلال پرخوری مبتلا هستند گزارش داده اند که از علائم ابتدایی شان این بوده است که از قدیم پرخوری هایی داشته اند و شامل پرخوری های شدید در دوران کودکی و یا اوایل نوجوانی بوده است. تروما احساسی: اتفاقات استرس آور زندگی مانند آزار دیدن، مرگ، جدایی از یکی از اعضای خانواده و یا تصادف از فاکتورهای خطر به حساب می آیند. مسخره شدن در کودکی به علت وزن نیز از دلایل مرتبط با اختلال پرخوری است.

دیگر مشکلات فیزیولوژیک: حدود 80 درصد افراد مبتلا به اختلال پرخوری حداقل به یک مشکل فیزیولوژیک دیگر نیز مانند فوبیا، افسردگی، اختلال استرس پس از حادثه، اختلال دو قطبی، اضطراب یا سوء مصرف مواد مبتلا هستند. دوره پرخوری به علت استرس، رژیم گرفتن های شدید، احساسات منفی مربوط به وزن یا شکل بدن، در دسترس بودن غذا و بی حوصلگی تحریک می شود.

خطرهای اختلال پرخوری برای سلامت چیست؟ اختلال پرخوری با خطرهای متعدد فیزیکی، احساسی و اجتماعی همراه است. بیش از 50 درصد افراد مبتلا به این اختلال چاق هستند. با این حال اختلال پرخوری از عوامل افزایش وزن و چاق شدن هست و دلیل آن هم افزایش شدید کالری دریافتی در دوره های پرخوری است.

وزن بالا به خودی خود سبب افزایش خطر بیماری های قلبی، سکته مغزی، دیابت نوع 2 و سرطان می شود. با این حال تحقیقات نشان داده است که افراد مبتلا به اختلال پرخوری نسبت به کسانی که چاق هستند بیشتر در خطر ابتلا به این بیماری ها و مشکلات هستند. دیگر مشکلات همراه با اختلال پرخوری شامل مشکلات خواب، درد های مزمن، آسم و سندروم روده تحریک پذیر می شود. در خانم ها اختلال پرخوری با افزایش خطر مشکل برای بارداری، زایمان و سندروم تخمدان پلی کیستیک همراه است. افراد مبتلا به اختلال پرخوری در زمینه اجتماعی نیز با مشکل روبرو می شوند. کیفیت زندگی در افراد مبتلا به این اختلال بسیار افت می کند و تعداد بستری شدن شان نیز بالا می رود چون با مشکلات زیادی در رابطه با سلامت درگیر هستند.

با اینکه مشکلات مربوط به این بیماری زیاد است اما تعداد درمان های تاثیر گذار برای جلوگیری از آن نیز کم نیستند. حتما بخوانید: با غذا خوردن خشم تان را سرکوب نکنید چه درمان هایی برای اختلال پرخوری وجود دارد؟ درمان اختلال پرخوری به شدت بیماری و اهداف فرد بستگی دارد. درمان این اختلال، رفتارهای پرخوری، وزن اضافی، تصور از بدن و مشکل سلامت روانی یا ترکیبی از این موارد را هدف قرار می دهد. درمان های اختلال پرخوری به صورت درمان شناختی رفتاری، روان درمانگری درون فردی، رفتار درمانی، درمان کاهش وزن و دارو هستند. این درمان ها به صورت گروهی، فردی و یا خود درمانی اجرا می شوند. برای اینکه بهترین روش درمانی را انتخاب کنید بهتر است از یک پزشک متخصص کمک بگیرید. حتما بخوانید: 7 روش برای جلوگیری از پرخوری درمان شناختی رفتاری درمان شناختی رفتاری به شناسایی احساسات منفی و رفتارهایی که موجب پرخوری می شوند، تمرکز می کند و راهکارهایی برای بهبود آن به بیمار می دهند. این روش از موثرترین راه های درمانی اختلال پرخوری است و به کمک درمانگر و یا خود درمانی انجام می شود. روان درمانگری درون فردی روان درمانگری درون فردی، اختلال پرخوری را به عنوان یک مکانیزم مقابله با مشکلات شخصی می بیند. بنابراین این روش درمانی با درمان مشکلات شخصی، اختلال پرخوری را برطرف می کند. رفتار درمانی رفتار درمانی اختلال پرخوری را به عنوان واکنشی به تجربه های منفی روزانه می بیند. این روش از تکنیک هایی مانند آگاهی ذهنی و نظم و ترتیب دادن به احساسات بیمار برای مقابله و متوقف ساختن پرخوری استفاده می کند. هنوز مشخص نیست که این روش در طولانی مدت اثربخش هست یا خیر؟ درمان کاهش وزن درمان کاهش وزن با کم کردن وزن و بهبود تصور ذهنی از بدن و افزایش اعتماد بنفس بیمار به درمان علائم پرخوری می پردازد. این روش درمانی شاید به اندازه روش های دیگر موفق نباشد اما برای بعضی از افراد تاثیر گذار است. دارو داروها شاید در کوتاه مدت سبب بهبود پرخوری شوند. با این حال برای تشخیص تاثیر دارو در بلند مدت وجود تحقیقات گسترده تر و طولانی مدت ضروری است. داروها به اندازه روان درمانی تاثیر گذار نیستند و عوارض جانبی نیز دارند. چگونه مانع اختلال پرخوری شویم؟ اولین گام برای جلوگیری از اختلال پرخوری مشورت با یک پزشک متخصص است. این فرد به خوبی نوع مشکلتان را تشخیص می دهد، شدت آن را می سنجد و بهترین روش درمان را برایتان تجویز می کند. به صورت کلی بهترین نوع حل مشکل اختلال پرخوری، درمان شناختی رفتاری است اما درمان های دیگری نیز وجود دارند. مهم نیست کدام نوع از روش های درمانی را انتخاب می کنید، تنها چیزی که اهمیت دارد این است که سبک زندگی و انتخاب رژیم غذایی سالم را وارد زندگی خود کنید. این هم چند روش دیگر که برای کنترل اختلال پرخوری مناسب است: یک دفترچه یادداشت از غذاها و خلق و خو تهیه کنید: شناسایی تحریک کننده های شخصی یک گام بسیار مهم برای کنترل حملات پرخوری است. تمرین آگاهی ذهنی: این کار هوشیاری تان نسبت به محرک های پرخوری را بالا می برد و کمک می کند در مقابله با غذاها خود را کنترل کنید. کسی را پیدا کنید تا با او صحبت کنید: داشتن حامی بسیار مهم است و فرقی نمی کند که این حمایت از جانب همسر، اقوام، یک دوست و یا یک گروه باشد. غذاهای سالم را انتخاب کنید: یک رژیم غذایی سالم سرشار از پروتئین و چربی های سالم، وعده های مرتب و غذاهای کامل به همراه مقدار زیادی میوه و سبزیجات کمک می کند سیر بمانید و مواد مغذی مورد نیاز بدن تان را تامین کنید. ورزش کردن را شروع کنید: ورزش سرعت کاهش وزن را افزایش می دهد، تصویر بدنی را بهبود می بخشد و خلق و خو و علائم اضطراب را کمتر می کند. خواب کافی: کمبود خواب با دریافت کالری بیشتر و الگوی نادرست غذا خوردن در ارتباط است. هر شب 7 تا 8 ساعت خواب با کیفیت داشته باشید.


[ بازدید : 18 ]

7 تمرین ورزشی موثر برای رفع چین و چروک صورت در 12 دقیقه

پنجشنبه 12 دی 1398
18:07

ورزش صورت که به نام فیس بیلدینگ هم شناخته می شود نوعی متد جدید است که با تمرینات ورزشی به رفع چین و چروک و جوان سازی پوست صورت کمک می کند.

پزشکان یک آزمایش 20 هفته ای انجام دادند که در آن 16 زن با سن 40 تا 65 ساله تمرینات ورزشی ساده ای را روزانه 12 دقیقه انجام می دادند، پس از آن مشاهده شد که این تمرینات ساده به کاهش چروک پیشانی، ابرو، چشم، دهان و گردن کمک کرده است.

در واقع این تمرینات ورزشی باعث بهبود جریان خون و جریان لنفاوی در صورت شده و به کاهش چین و چروک و جوان سازی پوست صورت کمک می کند.

ما در این مقاله از سایت کوکا 7 تمرین ورزشی مفید و موثر برای رفع چین و چروک صورت، پیشانی، گردن، دور چشم و دور لب و همچنین جوان سازی پوست صورت در خانه را برای شما ارائه کرده ایم.

فیس بیلدینگ (به انگلیسی : Face building) مجموعه ای از تمرینات ورزشی است که در آن با دستان گرم شده و با ماساژ صورت به کاهش چین و چروک در قسمت های مختلف آن کمک می کند، بهتر است هر کدام از این تمرینات را 10 بار در روز انجام دهید تا زودتر نتیجه بگیرید.

پس از پایان همه ی تمرینات ورزشی صورت یک حوله گرم و مرطوب را بر روی صورت خود بیندازید و 5 دقیقه آرام بخوابید.

آماده اید؟ دست ها را به هم بمالید تا خوب گرم شوند و حالا شروع کنید:

ورزش 1 : تعجب آرام

ورزش برای رفع چروک پیشانی
ورزش برای رفع چروک پیشانی

این ورزش برای رفع چین و چروک پیشانی مفید می باشد؛ انگشتان خود را روی پیشانی و انگشتان شست را پشت سر خود قرار دهید حالا به آرامی چشم ها را به حالت تعجب باز کنید و همزمان ابرو ها را با انگشتانتان به سمت بالا بکشید و بعد از چند ثانیه به پایین رها کنید.

این تمرین را 10 بار تکرار کنید.

ورزش 2 : چشم های خجالت زده

ورزش مناسب برای چروک دور چشم
ورزش مناسب برای چروک دور چشم

این ورزش برای رفع چروک اطراف و دور چشم مفید می باشد؛ چشمانتان را به سمت راست بکشید. سپس آن را از سمت چپ به راست، بالا به پایین و پایین به بالا حرکت دهید. فراموش نکنید که در این تمرین فقط چشم ها حرکت می کنند.

این تمرین را 5 بار برای هر جهت تکرار کنید.

ورزش 3 : حرف O انگلیسی

ورزش برای چروک دور لب
ورزش برای چروک دور لب

این ورزش برای رفع چروک دور لب ها مناسب می باشد؛ دهان خود را به شکل حرف O انگلیسی باز کنید و پس از چند ثانیه ببنیدید.

این تمرین را 10 بار تکرار کنید.

ورزش 4 : لبخند زدن

ورزش برای سفت شدن گونه
ورزش برای سفت شدن گونه

این ورزش برای سفت شدن گونه ها و رفع چروک دور لب مناسب است؛ لب های خود را به دهان بکشید، انگشتان خود را روی گوشه لب ها قرار دهید و به راحتی روی آن ها فشار دهید و سپس گوشه لب های خود را به سمت گوش ها بکشید، پس از چند ثانیه به حالت اول برگردید.

این تمرین را 10 بار تکرار کنید.

ورزش 5 : زبان درازی

ورزش برای رفع چروک چانه و گردن
ورزش برای رفع چروک چانه و گردن

این ورزش به رفع چروک چانه و گردن کمک می کند، همچنین برای از بین بردن غبغب هم مناسب می باشد؛ زبان خود را بیرون بیاورید و در حالی که سر را به سمت بالا نگه داشته اید زبان را به سمت راست بچرخانید، 10 ثانیه صبر کنید به حالت اول برگردید و حالا زبان را به سمت چپ بچرخانید.

این تمرین را 5 بار برای هر جهت تکرار کنید.

ورزش 6 : مادربزرگ

ورزش برای چروک پشت لب
ورزش برای چروک پشت لب

این ورزش برای رفع چروک اطراف بینی و پشت لب موثر است؛ دهان را نیمه باز کنید، لب های خود را در پشت دندان ها پنهان کنید و کمی فشار دهید، لب ها را بیشتر به دهان بکشید 10 ثانیه نگه دارید و سپس ریلکس کنید.

این تمرین را 15 بار تکرار کنید.

ورزش 7 : پیشانی را بکشید

ورزش برای چین و چروک پیشانی
ورزش برای چین و چروک پیشانی

این تمرین کششی یک ورزش مناسب برای رفع چروک پیشانی می باشد؛ انگشتان دست خود را روی پیشانی و انگشتان شست را پشت سر بگذارید، حالا با فشار دست ها را از پیشانی به سمت عقب بکشید و همزمان دهان را به شکل حرف O انگلیسی باز کنید، 10 ثانیه نگه دارید و به حالت اول برگردید.


[ بازدید : 13 ]

لاغری موضعی با کویتیشن چگونه است

پنجشنبه 12 دی 1398
17:03

لاغری موضعی مشکل بسیاری از افرادی است که در نگاه اول چاق به نظر نمی رسند. گاهی چاقی به معنای اضافه وزن کامل نیست. بلکه ممکن است فرد کاملا متناسب به نظر برسد اما خود او از اندامش رضایت چندانی نداشته باشد. زمانی که پای صحبت های این افراد، می‎نشینیم متوجه می‎شویم که آنها نیز همچون افراد چاق از تجمع بیش از حد چربی در یک ناحیه از بدن خود رنج می‎برند. این امر به ویژه در ناحیه شکم و پهلو شایع تر است. از بین بردن چربی های این قسمت به معنای از بین رفتن چربی های کامل بدن و بهم ریختن نظم جسمانی و همچنین عوارض دیگری است که گاهی ممکن است موجب لاغری بیش از حد بیمار شود. در این شرایط نیز بیمار از اندام خود رضایت ندارد.

لاغری موضعی با کویتیشن چگونه است؟

لاغری موضعی به مراتب سخت تر و دشوارتر از لاغری مفرط است. زیرا در لاغری مفرط بیمار می‎تواند با استفاده از رژیم های غذایی و ورزش وزن خود را کم کند. این در حالی است که لاغری موضعی با هیچ ورزش و رژیمی قابل دستیابی نیست اگر هم باشد نیاز به زمان طولانی و اراده آهنین دارد. در این صورت افراد به سایر روش های لاغری روی می‎آورند. کویتیشن یکی از این روش هاست که در آن بدون نیاز به جراحی، چربی های اضافی بدن در زمان کوتاهی حذف می‎شوند.

لاغری موضعی با روش کویتیشن

با استفاده از روش کویتیشن بیمار نیاز به بستری شدن، بیهوشی و حتی دوران نقاهت نخواهد داشت. این روش با استفاده از یک دستگاه انجام می‎شود. در روش لاغری موضعی با استفاده از دستگاه کویتیشن، سلول چربی شکسته و چربیهای به دام افتاده، منحل شده و از بین می‎روند. دستگاه کویتیشن با امواج اولتراسوند (نوعی امواج صوتی با فرکانس بالا) کار می‎کند که در اثر برخورد این امواج با مولکول های آب میان بافتی، حبابهای ریزی در اطراف سلول های چربی ایجاد می‎شود. حبابهای ایجاد شده تحت تاثیر امواج اولتراسوند قرار می‎گیرند. سپس فوران شده و با دیوار سلول های چربی برخورد می‎کنند. در اثر این برخورد حباب ها پاره می‎شوند و سبب بیرون ریختن چربی ها و آب درون سلولی یا تری گلیسرید می‎شود.

مکانیسم دستگاه کویتیشن

در دستگاه کویتیشن چربی درون سلولی به وسیله آنزیم ها به گلیسرول و اسیدهای چرب آزاد تجزیه می‎شود. گلیسرول نوعی چربی است که در آب حل شده و پس از کویتیشن وارد گردش خون می‎شود. هر سلولی که به انرژی نیاز داشته باشد گلیسرول را از خون جذب می‎کند و عملیات متابولیسم انجام می‎شود. اسیدهای چرب که به صورت غیر محلول در آب وجود دارند، به وسیله سیستم گردش لنفاوی به کبد وارد و سپس به مولکول های دیگری تبدیل می‎شوند تا برای سوخت و ساز استفاده شوند.

لاغری موضعی با کویتیشن چگونه است؟

در هر جلسه لاغری با کویتیشن، تعداد زیادی از سلولهای چربی حذف می‎شود که تکثیر مجدد آنها غیرممکن است. در نتیجه از چاق شدن مجدد بیمار جلوگیری می‎شود. البته این روش تا زمانی ماندگار است که بیمار نیز به توصیه های پزشک توجه کند و تمامی مراقبت های پس از کویتیشن را انجام دهد.

این روش دارای قدرت بالایی در حذف سلول های چربی دارد که تاثیر آن تا 3 ماه پس از انجام فرایند درمان همچنان ادامه دارد. به این معنا که تا سه ماه پس از درمان، رویه کاهش وزن همچنان ادامه پیدا می‎کند.

نکات مهم پس از لاغری موضعی با روش کویتیشن

از آنجا که سلول های چربی بوسیله امواج اولتراسونیک که فرکانس پایین و شدت بالایی دارند، شکسته و وارد خون می‎شوند، لذا پس از انجام این روش درمانی، تری‌گلیسرید و کلسترول خون افزایش می‎یابد. بنابراین در صورت انجام آزمایش خون و مواجه شدن با این نتیجه نباید نگران بود.

در پایان درمان نیز آب درون سلولی توسط سیستم لنفاوی، تخلیه و بوسیله کلیه ها به شکل ادرار از بدن خارج می‎شود. به همین دلیل پس از انجام این روش، رنگ ادرار تغییر می‎کند و تعداد دفعات آن نیز بیشتر می‎شود.

بافت چربی نمی تواند در برابر لرزش ایجاد شده توسط دستگاه کویتیشن مقاومت کند و در نتیجه شکسته و متلاشی می‎شود. اما این امواج هیچ تاثیری بر سیستم عصبی، ماهیچه‌ها و بافت عروقی ندارد و از این بابت جای نگرانی نیست.

این روش نه تنها برای فرم دادن به بدن بلکه برای زیباسازی اجزای صورت نیز کاربرد دارد. برای این کار، دستگاه کویتیشن در اندازه کوچکتر استفاده می‎شود.


[ بازدید : 11 ]

چگونه پس از جراحی زیبایی پلکِ بلفاروپلاستی از چشمان خود مراقبت کنید؟

پنجشنبه 12 دی 1398
13:07

هنگام بازبینی بلفاروپلاستی ( Blepharoplasty ) چه اتفاقی می افتد؟

بلفاروپلاستی یک عمل جراحی پلک می باشد، که یکی از شایعترین روش های جراحی زیبایی است با برداشتن پوست، چربی و عضله اضافی و اصلاح موقعیت پلک، باعث بهبود قابل توجهی در ظاهر فرد شده و قیافه ای جوانتر و سرحال تر به فرد می بخشد. نتایج مفید جراحی زیبایی پلک تا سال ها و گاهی به صورت مادام العمر برای فرد باقی می ماند. این کار معمولا در یک مرکز سرپایی انجام می شود.

در هر صورت، این روش درمانی و زیبایی بسیار ساده است؛ برای پلک های فوقانی، برش در شکاف پلک انجام می شود. پوست اضافی، عضلات و چربی ها برداشته می شود و سپس شکاف ها بخیه خواهند شد. جراحی پلک تحتانی بیشتر به منظور برداشتن کیسه های چربی زیر پلک تحتانی که حالت پف کردگی چشم را ایجاد می کنند انجام می گیرد. معمولاً بخشی از پوست پلک تحتانی نیز برداشته می شود. این تغییرات در مجموع باعث ایجاد ظاهری جوان تر در فرد می شود.این جراحی تنها چند ساعت به طول می انجامد. همچنان وب سایت تخصصی دکتر موحد ارائه دهنده خدمات جراح داخل دهان ، جراح زیبایی پلک ، ایمپلنت دندان ، تزریق بوتاکس، ژل و چربی همراه باشید:

چه تغییراتی را بعد از عمل جراحی پلک انتظار داشته باشیم؟

بعد از عمل جراحی بلفاروپلاستی، باید مدتی را در خانه سپری کنید. بعد از عمل جراحی حداقل ۲۴ساعت باید از رانندگی اجتناب کنید؛ بنابراین برای بازگشت به منزل نیاز از است که یکی از اعضا خانواده تان همراه شما باشد تا شما را به آنجا برساند.

بلفاروپلاستی

همچنین نیاز است که چند روزی بعد از عمل جراحی مرخصی گرفته و به کار نروید تا روند بهبودی تان سریعتر صورت گیرد. اگر کارتان به نحوی است که فعالیت فیزیکی بیشتری را نیاز دارد، بهتر است که چند روز بیشتری را به استراحت بپردازید.

همچنین ممکن است پزشک شما را به استفاده از کمپرس های سرد به جهت کاهش التهاب و تورم، ترغیب کند. علاوه بر این، دکتر شما بنا به وضعیت تان ممکن است یک یا چند راهکار زیر را به شما توصیه کند:

  • استفاده از قطره چشمی یا پماد تجویز شده به صورت مستقیم
  • برای تمیز کرن ناحیه اطراف پلک، بسیار دقت به خرج دهید.
  • درصورت استفاده از لنز، مدتی استفاده از آن را کنار گذاشته و از عینک استفاده کنید.
  • برای محافظت از چشم خود در برابر نور خورشید و باد، از عینک آفتابی تیره و یا کرم های ضد آفتاب استفاده کنید.
  • دخانیات مصرف نکنید.
  • اجسام سنگین را بلند نکنید و تا ۱۰ ورز بعد از عمل جراحی، فعالیت ورزشی نداشته باشید.
  • شنا نکنید.
  • چشمانتان را مالش ندهید.
  • بگونه ای بخوابید و سرتان را روی بالش بگذارید که سرتان در وضعیت بالاتری نسبت به بدن تان باشد.
  • از مصرف داروهای رقیق کننده خون اجتناب کنید.

اثرات جانبی جراحی بلفاروپلاستی

همانند تمامی عمل های جراحی، جراحی بلفاروپلاستی نیز اثرات جانبی دارد. بیشتر این اثرات جانبی ناچیز و زودگدر بوده، اما در صورت احساس مورد غیرطبیعی یا غیرمترقبه، پزشک معالج تان را مطلع سازید.

آشکارترین عارضه جانبی بعد از جراحی پلک، کبودی است. علاوه بر این ناحیه اطراف چشم شما متورم نیز خواهد شد. تورم اطراف چشم تان ممکن است در ۴۸ ساعت اول پس از عمل جراحی افزایش یابد؛ اما پس از به تدریج فروکش خواهد کرد. بعد از عمل جراحی، ممكن است متوجه شوید كه چشمهایتان در صبح تورم بیشتری دارند؛ این تورم در طول روز کاهش خواهد یافت.

بلفاروپلاستی

سایر اثرات جانبی جراحی بلفاروپلاستی عبارتند از:

  • تاری دید (ناشی از پمادی است که بعد از عل جراحی آن را استفاده می کنید)
  • دید دوگانه
  • آب مرواید و یا خشکی چشم
  • حساسیت به نور
  • پف کردن چشم ها
  • درد

تا یک هفته بعد از عمل جراحی، اثر بخیه ها از بین خواهد رفت. چند ماه بعد از عمل جراحی، جراح شما برای آخرین بار از شما می خواهد تا نزد وی رفته تا بتواند ارزیابی نهایی را انجام داده و نتایج جراحی تان را به دقت بررسی کند. پس از سپری شدن دوران نقاهت، فرد دید بهتری داشته و زیباتر نیز به نظر می رسد.


[ بازدید : 10 ]
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به اطلاعات عمومی است. | طراح قالب avazak.ir| با قدرت sharghblog.ir